ŞEHVET ABİ İLE SEYFO

Birinci Bölüm.




—Ula Seyfo bunu sen bilirsin de hele, Kafka’nın bir kitabı, yedi harfli.

—Niye sen bilirsin dedin abi?

—Kaf kafalısın da ondan, ha ha ha.
—Rencide oldum ya neyse, soldan sağa mıdır, yukarıdan aşağıya mı?

— Ula ben kaf kafa derim rencide olursun hemen. Ne fark eder ki soldan sağa mı yukarıdan aşağıya mı? Diyelim ki aşağıdan yukarı, ne olacak?

—Ne bileyim be abi, aklım başımda değil ki. İş görüşmesine gideceğiz oturmuş bulmaca çözüyoruz. Ayrıca o kitabı okuduydum ben. İsmi gelmedi aklıma.

—Ula Seyfo, seni bugün akşama kadar rencide edeceğim göreceksin.

—Et abi senden kıymetli mi izzetim nefsim. Neyse hadi bırakalım bulmacayı da işaretlediğimiz ilanları arayalım. Randevu koparalım en azından. Erken kalkan yol alır.

—Seyfo saat iki. Akşam olacak nerdeyse.

—Olsun abi bir iki yere gideriz şansımızı deneriz. İşsizlikten imanım gevredi.

—Tamam, kalkarız şimdi. Ulan Kars, bekle beni, dönüşüm muhteşem olacak. Aha buraya yazıyorum.

—Buldum abi buldum! O kitabın adı "Geri Dönüşüm."

—Az gelir Seyfo Can, "Katı Atık Geri Kazanım Tesisi" yazalım kareler büyük büyük nasıl olsa. Ula dingil yedi harf derim ben sen iki kelimeli on bir harf söylersin.

—Abi neyse boş ver bulmacayı hadi arayalım ya da gidelim bir iki adrese. İşsizlikten bu köhne evde birer böceğe dönüşeceğiz.

—Ula Seyfo, bu sefer ben buldum aha, Dönüşüm'dür kitabın adı. Böcek deyince hatırladım. Kafka Dost bir böceğe döndürüyordu o kitapta kendini. Görüyor musun ben de okumuşum zamanında.

x x x

İkisi de üniversiteyi yarım bırakmıştı. Biri parasızlık ve bir an önce hayata atılma arzusundan, diğeri de okula ısınamadığından ve ders çalışmayı sevmediğinden bırakmaya karar vermiş yeni bir hayata başlamışlardı. Aynı evde yaşayan, ailelerinin hâlâ öğrenci zannettiği, zengin olma umutlarını hiç bir zaman yitirmeyen gençlerdi.

Seyfo yirmi üç yaşındaydı. Erzurum'dan gelmişti İstanbul'a, okumak için. Babası tüccardı. Para sıkıntısı çekmiyordu aslında ama zoruna gidiyordu babasından gelen parayı harcamak. Ne de olsa babası oğlunu öğrenci zannettiği için para yolluyordu. Ev arkadaşı Şehvet yirmi sekiz yaşındaydı. Öz abisi gibi severdi onu. İlginç isminin hikâyesini dinleyince çok gülmüştü ama zamanla alışmıştı Şehvet Abi demeye. Şehvet iyi bağlama çalar, güzel türkü söylerdi. Kars'tan gelmişti o da. Tabi ki okumak için ama kısmet olmamıştı. Seyfo'nun aksine yoksul bir ailenin, sekiz çocuğunun altıncısıydı. Ailede tek okuyan o olacaktı devam etseydi. Parasızlık yüzünden okuyamamıştı. Tüm hayali İstanbul'da iyi bir iş kurup çok zengin olmak ve ailesini yanına almaktı. Girdiği her ortamda ilk merak edilen şey ismiydi. Şehvet isminin hikâyesini anlatmayı çok severdi. İsminden memnundu ayrıca. İnsanlara ilginç gelse de o ismini taşımaktan gurur duyardı. Çünkü çok sevdiği dedesinin ismiydi...

Dede Şehvet Kars yöresinde ismini az da olsa duyurmuş bir halk ozanıydı. Saz çalar, kendi türkülerini, şiirlerini, hikâyelerini okurdu. Torun Şehvet'in anlatışına göre, dedesini dinlemeye Sivas'tan Kayseri'den
insanlar gelirmiş. Dede Şehvet askerliği sırasında bir komutanından duymuş bu kelimeyi. Anlamını bilmeden çok sevmiş. "Bundan sonra şiirlerimi bu mahlasla yazacağım" diyerek kendine "Ozan Şehveti" demiş ve dedirtmiş. Torun Şehvet doğduğunda, dedesi mahlasını isim olarak ona vermiş. Anne babası da büyüklere saygı gereği itiraz edememişler ve öyle kalmış.

Torun Şehvet zaman zaman dedesini yâd eder, sazını alıp dedesinden türküler okurdu. Bu türkülerin bir gün dillere düşüp kendisine çok para kazandıracağını düşünürdü hep. 

— Ula Seyfo bekle hele sana dedemin bir türküsünü okuyayım öyle çıkarız iş aramaya.

—Tamam Şehvet Abi oku ama uzun hava olmasın. Geç oldu.

--Tamamdır lo, iki kıta bir şey zaten. Uğur getirir dedemin türküsü bize iş buluruz, deyip aldı sazı eline;

Başımı daşlara vurdum da geldim / aman aman
İlini yurdunu sordum da geldim / aman oy
Yar seni rüyamda gördüm de geldim / aman aman
Zülfünün teline kurban oluyum / aman oy

Ozan Şehveti’yem halım nic’olur / aman aman
Uzaktan uzağa sevmek güc’olur / aman oy
Seni alıp gaçsam böyük suç olur / aman aman
Derdine yoluna gurban oluyum/ aman oy

Seyfo türkü biter bitmez;

— Şehvet Abi bu türküleri bir satabilirsek Unkapanı'nda, köşe olduk gittik valla, dedi. Çünkü biliyordu dedesinden bir türkü okuduktan sonra ilk sözü Şehvet alırsa, ardı arkası gelmiyordu dedesine dizdiği methiyelerin. 

—Hem de ne köşe. İlk işim dedemin mezarını düzenlemek olacak. En pahalısından mermerlerle.
Seyfo korktuğu başına gelecek Şehvet yine başlayacak konuşmaya endişesiyle;

— Hadi abi al gazeteyi çıkalım. Otobüse yetişelim. 

Şehvet bir yandan ayakkabılarını giyiyor bir yandan da başında dikilen Seyfo'yu kızdırmaya çalışıyordu.

—Ula Seyfo ben derim ki; Varoluşçu olalım biz.

—Ya Abi git Allah'ını seversen Camus Camus konuşma. 

Bu muhabbeti devam ettirerek düştüler yola. İlk adrese geldiklerinde Nihilist olmaya karar verdiler ve görüşmeyi de öyle yaptılar...





İkinci Bölüm.




İşe alınmadılar doğal olarak. Bir süre hiç konuşmadan sadece gülümseyerek yürüdüler. Seyfo gülümsemesini bozmadan;

—Böyle bir adamla çalışılır mı be abi? İyi oldu alınmadığımız.

Şehvet Abi gülümsemesine devam ederek;

— Yahu bu adam bizi gerçek nihilist yapardı vallaha. Hayattan soğuturdu be. Neyse Seyfo Gardaş, bana sorarsan bize göre değil el âlemin işini yapmak. Biz sanat ve ticaret adamıyız. Bırakalım iş aramayı kendi işimizi kuralım.

— Ne işi kurarız ki Şehvet abi. Sermaye yok bir şey yok. Kafanda var mı bir planın.

— Olmaz olur mu cano? Adamla iş görüşmesinin daha başından koptum ben. O konuştukça kendi işimizin planını yaptım.

—Meraklandım şimdi anlat hele ne işi yapacağız?

—Falcılık yapacağız oğlum, falcılık!

— Yahu biz ne anlarız faldan Şehvet Abi? Bende ciddi bir şey diyeceksin sanirem.

— Seyfocan dinle hele. Plan şudur;

—Gideceğiz Etiler'e. Lüks bir mekân bulacağız. Ayrı ayrı masalara oturacağız. Sen iki üç kişilik sosyetik kadınların olduğu masalara yakın oturacaksın. Onlara kulak misafiri olup bana gizliden mesaj yollayacaksın. Sonra kahve söyleyeceksin kendine. Ben tuvalete kalkacağım ve senin yanından geçerken diyeceğim ki sana " falınıza bakayım mı beyefendi" Sende diyeceksin ki " ben fala inanmam ama bak bakalım" hatunlar görünce fala dayanamayacaktır. Sonra gelsin paralar. Nasıldır fikrim Seyfocan?

— Senden korkulur abi ne diyem.

—Hikâyemde hazır. Bak şimdi; Ben aslında şeyh torunuyam. Adım levent. İnsanlar bana “Şeyh Levent, Şeyh Levent” diye diye bir süre sonra Şehvet'e dönmüştür adım.

—Vay be Şehvet Abi, yıllardır bir tilkiyle aynı evde yaşıyormuşum da haberim yokmuş. 

Şehvet gururlu ve kendinden emin bir ses tonuyla;

—Hadi Seyfo gidelim eve oturup detaylı bir plan yapalım. Yarın da işe koyuluruz. 

Eve geldiklerinde Seyfo mutfağa, Şehvet sazına yöneldi. Seyfo çayları hazırlarken, Şehvet dedesinden neşeli bir türkü söylemeye başladı.

Gız peşinde dört dönerim
Aşkından yanar sönerim
Seni şiddetnen gınarım
Bir kerecik öpmez isen

Sazımı alıp giderim
Bilmiyom sensiz niderim
Bu dünyayı terk ederim
Bir kerecik öpmez isen

Şehveti derler adıma
Bir kerecik bak tadıma
Gısmi felç iner duduma
Bir kerecik öpmez isen.

Elinde çaylarla gelen Seyfo;

— Yahu Şehvet Abi şu senin deden de âlem adammış ha. Bu nasıl türküdür böyle. Nerden bulur bu sözleri. Allahtan dudusuna felç inmemişte bu türküleri söylemiş.

—Dedem sıra dışı bir ozandı Seyfo. O farklıydı. O kendine has üslubuynan bir akım yarattı ama anlamadılar. Herkes dile dil derken, dedem dudu diyordu. Görev bana düşüyor şimdi. Onun türkülerini dilden dile yayacağım. Bekle ulan İstanbul! Sen mi büyüksün ben mi?

—Şehvet abi onun yolundan gideceksen dilden dile değil dududan duduya yaymalısın, diyerek bir kahkaha attı Seyfo.

Şehvet son derece ciddi;

—Haklısın Seyfocan, dudu.

Seyfo yaptığı espriyi ciddiye alan Şehvet'ten şaşkınlığını gizleyip;

—Şehvet Abi işimize bakalım biz. Falcılık için plan yapacaktık. Ben derim ki deneme olsun diye önce benim falıma bir bak. Babam üç vakte kadar para yollayacak. O zaman da çıkarız Etiler'e Akmerkez'e salarız oltamızı artık kim takılırsa.

Şehvet son derece ciddi;

— Doğru dersin Seyfocan hadi yap iki kahve içelim. Zaten oldum olası sevemedim şu sallama çayı.

Seyfo yarım çay fincanlarını alıp mutfağa kahve yapmaya giderken Şehvet yine aldı sazı eline;

Yar ben seni görmeyeli
Kar kaplamış dağ gibiyim
Çalı çırpı yaban otlar
Tırmık değmez bağ gibiyim

Avlandım giderken ava
Güneşliyken bozdu hava
Hayat sanki kızgın tava
Ben içinde yağ gibiyim

Şehveti olurdu kulun
Bir kere düşseydi yolun
Sen fethisin İstanbul'un
Ben kapanmış çağ gibiyim.

Seyfo, elinde kahvelerle dinlediği türküden sonra şaşkınlık ve hayranlıkla;

—Abi senin deden çağının ötesinde bir adammış valla, deyip kahvesini verdi Şehvet’in.

—Tabi oğlum ne sandın. Zaten hep dermiş ki;

"Beni öldürmeyen şey güçlendirir*"

—Bu dedenin lafı mı Şehvet Abi? Ben bu sözü okudum sanki bir yerlerden.

Şehvet kahveden bir yudum alıp mırıldanır gibi cevapladı;

—Ne bilem Seyfocan, askerdeyken birinden duymuş, her yerde söyler dururmuş işte.

*Nietzsche





3.Bölüm




— Şehvet Abi salamları dilimleyem mi?

—Fıstıklıysa ben yemem lo, kendine göre dilimle. Bal kavanozunu bulamirem Seyfo, nereye koymuşsan yine?

— Abi Ezine’den getirttiğimiz peynirin yanına bak hele, onun yanındadır.
...........

Hemen her sabah bu şekilde hazırlıyorlardı, ucuz zeytin, domates, ekmek ve çaydan ibaret kahvaltılarını. Şehvet olgun bir ağabey edasıyla;

— Seyfocan, gün gelecek bunların hepsi gerçek olacak gurban. Salamlardan salam peynirlerden peynir beğenmeyeceğiz vallah.

— Olur abi olur, boş ver. Şu fal işi tutarsa dediğin gibi, düşlerimize yatırım yaparız. Sana bir kaset bana bir dükkân, sonra su gibi aksın paralar. 

Şehvet yediği zeytinlerin çekirdeklerini boş bir kavanoza koyuyordu. Seyfo’dan da atmamasını, aynı kavanoza koymasını istiyordu. İlerde bunlardan tespih yapıp satma hayalleri vardı ama henüz hiçbir icraat yoktu. Bu on birinci kavanozdu. Seyfo gülerek;

— Şehvet Abi biraz daha gayret edersek çekirdeklerden değil kavanozlardan bir tespih yapabiliriz ama satılır mı orasını bilemem.

— Ula Seyfo dalga mı geçirsen benlen?

— Evet abi dalga geçirem.

Şehvet cevap vermeye hazırlanırken kapı çaldı. 

— La Seyfo sen bak kapıya ev sahibi olabilir.

—Ev sahibi olabilirse ben niye bakıyorum abi?

— La görmisen oğlum? Üzerimde açık sarı tişört vardır. Rezil mi olayım istiyorsun?

— Abi sırf bahane uydurmadaki yaratıcılığına saygımdan bakıyorum kapıya, diyerek kalktı yerinden Seyfo.
Şehvet çayını doldurup bir zeytin daha attı ağzına. Ekmeği bölerken kapı ağzından duyduğu sesler merakını artırdı. Seyfo’nun “Teşekkür ederim, istemiyorum.” sözüne karşılık “Peki, size iyi günler diliyorum.” diyen bir kızın sesiydi duyduğu. Ok gibi fırlayıp yerinden bir solukta kapıya geldi. Nefes nefese;

— Buyrun bayan, ne vardı? dedi. Karşısında siyah dalgalı saçları, iri kahverengi gözleri, gülümseyen güzel yüzüyle duran kıza bir süre bakakaldı Şehvet.

— Kitap satıyordum ama arkadaşınız istemedi, demesiyle Şehvet kendine geldi. 

—Ben istiyorum. Benim bir kitap kurdu olduğumu bilir bu Seyfo, neden istemiyoruz demiş ben de anlamadım,dedi. Çatık kaşlarıyla hınzır bir gülümseme yerleştirip yüzüne, Seyfo’ya dönüp;

—La oğlum niye böyle yapıp benim bilgi dağarcığımın genişlemesine ket vurursun?

— Şehvet Abi bunlar para karşılığı alınabiliyor, zeytin çekirdeğiyle olmaz. 

Karşısındaki iki sevimli genci gülümseyerek izleyen kızın “Şehvet Abi” yi duyunca, yüzü gülümseme halinden büyük bir hızla sıyrılıp şaşkın bir ifadeye büründü. Hayretle sordu;

—İsminiz gerçekten Şehvet mi?

Şehvet aynı hınzır gülümsemeyle kıza dönüp;

— Evet. Biliyorum çok şaşırdınız, hatta inanmadınız. İstiyorsanız kimliğimi getireyim bakın. Seyfo koş oğlum kimliğimi getir.

Seyfo sert bir ses tonuyla;

— Tamam Emrullah Abi hemen getiriyorum.

—Emrullah kim lan?

—Şaka yaptım Şehvet Abi.

Kız gülerek;

—Kimliğe gerek yok, giydiğiniz tişörte bakıp inanmamak ne mümkün isminizin Şehvet olduğuna.

O ana kadar üzerinde eski sevgilisinden kalma açık sarı renkli kız tişörtü olduğunu unutan Şehvet, bir anda ne yapacağını şaşırıp kekeleyerek;

—Si si siz iiiçeri geçin be ben kimlik, fon[t="Georgia"]deyip hemen odasına kaçtı ve şimşek hızıyla üzerini değiştirdi. Seyfo ve pazarlamacı kız mutfağa geçtiler. Seyfo teklif etmeden çayları doldurdu. [/font]

—İçersiniz artık bir bardak çayımızı. 

Şehvet üzerinde siyah bir tişört, elinde kimlik ve üzerinde keskin bir kolonya kokusuyla mutfağa geldi. Kız gülümseyerek;

—Gerek yoktu kimlik göstermenize. İnandım ben. İnandım ama çok şaşırdım; hayatım boyunca sadece iki erkekte rastladım Şehvet ismine, biri sizsiniz.

Şaşırma sırası Seyfo ve Şehvet’teydi.

—Diğeri?





4.Bölüm




Kitap satan kız gülümseyerek çayını yudumluyor, Şehvet ve Seyfo merakla diğer Şehvet’in kim olduğunu anlatsın diye bekliyordu.

Şehvet daha fazla sabredemeden;

— Diğeri diyorum kitapçı bayan, bu ismi taşıyan zat-ı muhterem kim?

— Bana kitapçı bayan demeyin lütfen benim bir adım var.

—Haklısınız ama bağışlamadınız ki adınızı.

— Adımın bir suçu yok ki bağışlayım, deyip kahkahayla gülen kıza, Şehvet ve Seyfo şaşkınlıkla bakıp ayıp olmasın diye yalandan güldüler.

Seyfo çayından bir yudum aldıktan sonra;

—Hay Allah, ne kadar da latifetkârmışsınız.

Şehvet Seyfo’ya dönüp usulca;

— O ne demek lan öyle.

—Şakacı demek abi.

—Şakacısınız desen anlamayız de'mi Seyfo can, daha kitapları rafa koymadan kelime hazinemiz tavan yapmaya başladı. Bilhassa böylesi demlerde oldukça mâlûmatlı, diline vakıf ve bi-mânend* görüyorum zat-ı dûhânlarınızı.*

Çantasındaki kitapları masanın üstüne çıkarırken bir yandan da Seyfo ve Şehvet'in konuşmalarına kulak kabartan kız şaşkınlıkla;

—Anam ne diyorsunuz siz, ben hiç bir şey anlamadım valla. En iyisi adımı affedeyim de kurtulalım bu lisan-û keşmekeşten.

Şehvet kıza dönerek;

—Kusura bakmayın efendim biz bazen böyle dil antrenmanları yaparak kelime dağarcığımızı diri tutmaya çalışırız. Ne idi isminiz? 

Çantasındaki kitapları masaya koyan kız o ana kadar dikkat etmediği Şehvet’in güzel gözlerinin içine bakarak ve gördüğü güzel gözlerden etkilenerek;

— Şe şe Şermin. Evet, benim adım Şermin. Siz Şehvet ben Şermin ne tuhaf değil mi? İkimizde ş ile başlıyoruz.

Şermin’in güzel yüzüne dalıp giden Şehvet;

—Dedem hep söylermiş, “Oğul, bir uçurumun içine bakınca, uçurum da senin içine bakar” * diye. O hesap bir uçuruma düştüm sandım. 

Seyfo sözü duyunca atıldı;

—Şehvet abi bu söz dedenin miymiş? Ben sanki okudum bir yerlerde.

—Ne bileyim Seyfocan, askerde duymuştur birinden işte. 

Şermin ile Şehvet arasında ilk kıvılcımlarını atmaya başlamıştı aşk. Seyfo bunu hissederek Şehvet Abi'sini Şermin’in yanında yüceltmek istiyordu.

—Bu kitapları Şehvet Abim bir ayda okur bitirir. Bakmayın böyle göründüğüne. Kitap kurdudur abim. 

Şermin gülümseyerek;

—Ona ne şüphe. Gözleri her şeyi söylüyor zaten.

Seyfo;

—Daha ne cevherler vardır Şehvet abimde bilseniz. Kendi utanır söyleyemez nasıl da güzel saz çaldığını. Dedesi büyük ozandır, böyle göründüğüne bakmayın.

Şehvet araya girip;

—La Seyfo iki de bir “bakma böyle göründüğüne” dersin. Nasıl görünüyorum oğlum. 

Seyfo gülerek;

—Lafın gelişi abi bakma böyle söylediğime. Sazını getireyim de misafirimiz maharetini görsün, dedenin türkülerini dinleme şerefine nail olsun, dedi ve cevap beklemeden gidip sazı getirdi odadan.

Şermin sevinçle;

—Ay çok severim saz çalan insanları. Senin sesin de güzeldir şimdi. 

Şehvet biraz mahcup ve heyecanlı;

—Teşekkür ederim Şermin, ne seversin? Ne söyleyim?

Seyfo yine atıldı;

—Dedenin türkülerinden söyle Şehvet Abi. İlk kez dinleyecek. Bakalım beğenecek mi? 

Şermin’e dönerek devam etti Seyfo;

— Bak bu türküleri daha önce hiç duymadın. Şehvet abimin dedesinindir. Büyük ozandır. Kıymeti bilinmemiştir o ayrı ama muhteşem eserlerdir.

Merakı iyice artan Şermin;

—E hadi dinleyelim o zaman, diye karşılık verdi.

Şehvet sazının akordunu kontrol edip boğazını temizledikten sonra başladı çalıp söylemeye;


Yüzüne mihman eyle
Parmağım uçlarını
Tarasın o parmaklar
Yar senin saçlarını

Gülü solduranlardan
Derde daldıranlardan
Aşkı öldürenlerden
Alırım öçlerini

Şehvet bir yandan türkü söylüyor bir yandan da şaşkınlıkla Şermin’i izliyordu. Seyfo’ya dönüp baktı. Ağzı hayretten açık Şermin’e dikkat kesilmişti Seyfo. Çünkü Şermin tek bir hata yapmadan türküye aynen eşlik ediyordu. Akılları almamıştı. Bu türkü bu evin dışında hiç söylenmemişti.

Bırakır da gidersen
Yar beni terk edersen
Şehveti’yi üzersen
Affetmem suçlarını.

Türkü biter bitmez Şehvet, Seyfo ve Şermin aynı anda;

— Sen nerden biliyorsun bu türküyü? Diye birbirine sordular.

Şermin, şaşkınlığı geçmeden anlatmaya başladı;

—Demiştim ya Şehvet ismini ikinci kez duyuyorum diye ilki buydu, Ozan Şehveti. Dedemin askerlikten tanıdığı Kars’lı bir ozanmış. Babamda kaseti var. Zamanında dedem teybe kaydetmiş babam da hatıradır diye saklıyor.

Dedesinin teybe kaydedilmiş türküleri olduğunu duyan Şehvet büyük bir hazine bulmuşçasına kendinden geçip Şermin’e sarılarak çılgınca bağırdı;

—Lo lo Şermoşummm! Senin dilin ne söyliiirrr looo! Gurbanları olam senin o bal damlayan dilleriyin ay parçası yüzüyün! Uçurum gözleriyin diplerine düşem de çıkmayam gınalı Şermoşummm!

*Manend=Eşsiz, benzersiz
*Dûhân = Dahi
*Nietzsche’nin bir sözü





5. Bölüm




Şehvet’i sevinçten çılgına çeviren bu olay üzerine Şehvet ve Şermin arasındaki aşk iyice su yüzüne çıkmış ve çok kısa bir sürede sanki yıllardır sevgiliymiş gibi kaynaşmışlardı. Seyfo durumdan memnundu ama her gün yaşamlarını biraz daha zorlayan işsizlik ve parasızlık canını sıkıyordu. Şermin hemen her gün ziyaretlerine geliyor, yemeklerini yapıyor, küçük çapta alışverişlerle dolaplarına yiyecek bir şeyler alıyordu fakat bu durum sürekli böyle gidemezdi. Bir gün yine güzel bir kahvaltı sonrası dayanamayıp sordu Seyfo;

—Şehvet Abi kusura bakma keyfini bozmak istemem Şermin yengemin yanında ama bizim falcılık işi ne oldu. Günlerdir bir şey yapmıyoruz. Evden çıkmıyoruz. Yengemize de yük oluyoruz her gün bir şeyler alıp geliyor. Böyle olması kanımca doğru değildir. 

Espri yapmak için her fırsatı değerlendirmekte ustalaşan Şermin atıldı;

— Sende kan bağışı yap o zaman Seyfo kardeş madem kanınca doğru değil, deyip kahkahayı bastı. Şehvet ve Seyfo bir süre Şermin’e bakıp ne demek istediğini anlamaya çalıştılar sonra birbirine bakıp ayıp olmasın diye yalandan güldüler.

Seyfo;

—İlahi yenge, Allah iyiliğini versin emi. Nerden bulursun böyle şakaları, deyip tekrar Şehvet’e döndü. 

—Ne diyorsun Şehvet Abi? Başlasak bir an önce şu kahve falı işine.

Şehvet tam cevap verecekken Şermin atıldı yine;

—Aaaaa bak iyi hatırlattın Seyfo, ben size kahve getirdim. Çantamda. Az daha unutuyordum, deyip dört tane küçük boy kavanoz çıkardı çantasından.

Şehvet merakla sordu,

—Niye ayrı ayrı kavanozlara koydun ki aşkım. Yokmuydu bir tane konserve kavanozu. 

Şermin gülerek;

—Bunlar senin bildiğin kahvelerden değil hayatım. Bulunmaz hiçbir yerde. Bir bizim evde bir de sizin evde var. 

Kahve kavanozlarını sırayla göstererek;

—Bak aşkım bu, şeftali aromalı, bu çilek aromalı, bu naneli, bu da karpuzlu kahve.

Seyfo ve Şehvet şaşkınlıkla önce kahvelere, sonra Şermin’e, en son da birbirlerine bakıp aynı anda;

—Nasıl yani ya? Dediler.

Şermin bir yandan gülüyor bir yandan da anlatıyordu.

—Benim dahi babam boş zamanlarında bunlarla uğraşır. Odamızın biri laboratuar gibi. Kendi buluşu bunlar. Hiçbir yerde bulamazsınız karpuzlu, naneli, Türk kahvesi. Durun size pişireyim de tadına bakın. Beğenecek misiniz? 

Sözü biter bitmez karpuzlu kahveyi alıp kendi getirdiği cezvede pişirmeye başladı Şermin. Kahveler piştikten sonra yine kendi getirdiği pastayı dilimleyip birlikte servis yaptı.
Seyfo ve Şehvet, ilk yudumu merakla içtikten sonra damaklarındaki lezzete hayran kaldılar. Fincanları bırakmadan birer yudum daha aldılar. İkisi de öyle beğenmişlerdi ki kahveyi, söyleyecek söz bulamayıp, Şermin’e hayretle ve şaşkınlıkla bakarak beğenilerini ifade etmeye çalıştılar. O sırada Şermin pastaya uzanıp;

—Siz çok şaşırdınız anlaşılan. Ben küçük dilimi yutayım sizde büyük dilimlerini yersiniz pastanın, deyip yine kahkaha attı.

Zaten şaşkın olan Seyfo ve Şehvet bu espriyi anlayamadılar. Yalandan da olsa gülemediler. Şermin’in gülmesi bitince Şehvet;

—Aşkım bu nasıl bir lezzet böyle. Ben ömrümde böyle bir kahve keyfi yaşamadım. Senin babanın elleri öpülür valla. Bunun üretimini artırsa acayip para kazanır. Bence düşünmeli. Neden pazarlamıyor ki bunları. Sırrını ondan başka bilen yok nasıl olsa?

Şermin tebessümle;

—Ah benim saf babam. Yetenekli, becerikli, akıllı adamdır ama ticarete gelince nanay. Asla beceremez bir şey alıp satmayı ya da ürettiğini paraya çevirmeyi.

Kahvesini keyifle içip bitiren Seyfo canını sıkan konunun dağıldığını fark edip yeniden sordu;

—Şehvet Abi, fal diyorum. Hani bizim de para kazanmamız lazım ya onu konuşsak biraz. Şermin Yengemin babası ununu serpmiş eleğini atmış, asıl bizim ticaret yapmamız lazım, para kazanmanın yollarını bulmamız lazım.

Şehvet;

—O nasıl söz lan öyle, yok ununu dökmüş eleğini kırmış deseydin.

—Aman işte Abi her neyse. Fal diyorum para, ticaret diyorum. Bir an önce çalışmaya baş....

Seyfo lafını bitirmeden Şehvet ayağa kalkıp “Allllllahhhh!!!” diye öyle bir bağırdı ki, sesi sokakta yankılandı.

Seyfo ve Şermin şaşkın birbirine baktılar anlamaya çalışarak. Seyfo sessizce;

—Şermin Yenge, sen Şermoş olmaya hazırlan ve sıkı dur. Şehvet Abim yine bir servet buldu galiba, dedi.

—Hem de ne servet Seyfocan. Öyle böyle değil. Hepimiz köşeyi döndük oğlum.

—Kahve pazarlayacağız oğlum kahve. Aromalı kahve. Türkiye’de ilk. Şermoşum babasıyla konuşup bizi anlatacak. O üretecek biz satacağız. Marka olup tüm ülkeye yayılacağız. Şermoşum’un babası da biz de köşeyi döneceğiz. Nasıl fikrim? Diye Seyfonun ve Şermin’in yüzüne baktı. İkisinin de aklına fazlasıyla yatmış görünüyordu fikir. Şermin gülümseyerek; 

—Ay aşkım üçümüz üçü bir arada gibiyiz, dedi.

Bu sefer Şehvet ve Seyfo kahkahayı koparmış, Şermin onlara şaşkınlıkla bakmıştı. İçinden “nesi komik bu sözün” diye geçirdi. Gülmeleri bitince Şehvet’e sordu;

—Peki aşkım markamızın ne olacak, aromalı kahve demeyeceğiz sadece değil mi? 

Şehvet biraz kasılarak;

— O çoktan hazır aşkım. Aklıma ilk gelen oydu zaten.

“Şehvet Efendi Aromalı Kahveleri” Nasıl ama?

Seyfo gülmesini gizlemeye çalışsa da yakalandı Şehvet’e.

—Ne o lan beğenmedin mi. Seyfo efendi mi deseydik? Ya da Şermin Efendi? Olur dersen bunlardan birini koyalım.

-Yok be Şehvet Abi yanlış anladın. Şermin'in babası dururken bizlerden birinin ismi olmaz diye takıldı aklıma ama sen bana bakma.

Şermin Şehvetin ellerini tutup;

—Babam zaten kendisine Sulhi Bey denmezse kızar. O yüzden Sulhi Efendi diyemeyiz. Bence de en güzeli Şehvet Efendi. Hem satışlara olumlu yönde katkısı olur senin isminin, deyip kahkahayı bastı.

Seyfo gerçekten, Şehvet yalandan gülüyorlardı bu sefer.





6. Bölüm




Şehvet ve Seyfo günü evde geçirmeye karar verdiler. Bir yandan temizlik yapıp bir yandan da fikir üreteceklerdi. Şehvet çayından bir yudum alıp bir sigara yaktı.

— Ula Seyfo de hele, günde yüz koli satabilir miyiz? Diye sordu.

Seyfo okuduğu gazeteden gözünü ayırmayıp;

— Şehvet Abi dur hele akşam Şermin yengem gelsin babasının fikri neymiş öğrenek ona göre hayal kurak.
Şehvet;

— De get ula öyle hayal mi olurmuş? Babasının fikrini bildikten sonra hayalin ne anlamı var. Eyi öyleyse satış rakamlarına bakıp kurak hayalleri. Tövbe estağfurullah.

Seyfo gazeteyi bir kenara bırakıp;

— Şehvet Abi madem hayal kurmak için gerçeklerden fikir almaya gerek yok, niye Yüz koli? Hayalden vergi mi alıyorlar? Sen beş yüz koli satabilir miyiz diye sor ben de "Ne Beş Yüz'ü en az Bin koli satarık." diyem mutlu olak.

Şehvet;

— Ula Seyfo bazen öyle laflar ediyon ki dokuz karnın olsa da sekizini bıçaklasam diyom ha. Ne uçalım ne düşelim orta seviye bir hayal tutturalım işte. 

Seyfo;

— Şehvet Abi, Şermin yengem gelsin hayallerin seviyesini öyle ayarlayalım. Biz iyisi mi gerçeklere dönelim. Camları mı silen, bulaşıkları mı yıkan?

Şehvet dağ gibi birikmiş bulaşıklara bakıp;

— Seyfo burası ikinci kat, sen camları silerken düşer müşersin üzülürüm sonra. Ben camları sileyim sonra bulaşıkları durulamaya gelirim. 

Seyfo gülerek;

— Tercihin hiç şaşırtmadı beni Şehvet Abi, dedi.

Seyfo bulaşıkları yıkamak için ocağa su koyup ısınmasını beklerken Şehvet'te küçük bir leğene deterjanlı su hazırlıyordu. Dilinde yine dedesinden bir türküyle;


Açma dilber saçlarını
Gönlümün teli bozulur
Çıkma pencereye aman
Sabahın yeli bozulur


Amcamın bir katırı var
Benden büyük hatırı var
Kız teninin ıtırı var
Bahçenin gülü bozulur

Seyfo gülerek araya girdi;

— Yahu Şehvet Abi senin bu deden âlem adammış ha. Bu nasıl türkü böyle?

Şehvet türküyü yarıda kesip;

— Benim dedem böyle oğlum. Beğenmedin mi? Onun her sözünde bir hikmet vardır. Katıra benden çok değer veriyorlar çünkü sanattan anlamıyorlar, diyor bu türküde. Sosyal içerikli kaygıları olan bir muhteremmiş aynı zamanda, diyerek su dolu leğeni aldı ve pencereleri silmek için evin salonuna yöneldi. Kaldığı yerden devam ediyordu türküsüne;

Şehveti’yi bilmez eller
Meyveli ağaçtır sallar
Koynundadır portakallar
Ağacın dalı bozulur

Şehvet türküsünü söylüyor bir yandan da aylardır silinmeyen camları ovalaya ovalaya siliyordu. Seyfo bulaşıklara girişmiş ailesini ve kendi yaşamını düşünüyordu. "Şu hallerimi görse beni yaşatmaz babam. Şehvet Abi’yi bilseler iyice kızarlar. Bu herif seni kullanıyor oğlum, derler. Adam bulaşıktan kaçmak için cam siliyor. Sevmesem hayatta razı gelmem ya, neyse. Neymiş, burası ikinci katmış, ben düşermişim, üzülürmüş. Çocuk muyum ben? Niye düşeyim?" Kendi kendine söylenip bulaşıklara dalan Seyfo kapı sesiyle irkildi.

— Yine ev sahibi olmalı. Kiraya daha bir hafta var, niye geldi ki şimdi bu herif? 

İçeri seslendi;

— Şehvet Abi, benim ellerim köpüklü sen bak kapıya. Ev sahibi olabilir! 

Kapı daha şiddetli çaldı.

— Şehvet Abi, adamı sinirlendirmeyelim, bak şu kapıya, ellerim köpüklü benim! 

Şehvet'ten ses gelmeyince Seyfo sinirlenip ellerini kuruladı. Sonra söylenerek kapıyı açmaya gitti.

— Şehvet Abi olmuyor ama bu kadar da. Bulaşığı bana yıktın bir şey demedim. Bir kapıya bakmaya bile üşeniyorsun.

Kapı daha şiddetli çalınca Seyfo kızgın bir sesle;

—Patlama be! Geldik işte, diyerek kapıyı açtı.

Şaşkın ve merakla sordu;

— Şe şe Şehvet Abi sen ne zaman çıktın dışarı? Bakkala mı gittin? Ne bu halin? Niye haber vermedin? Kapı sesi duymadım ben?

-Kapıdan çıkmadım Seyfo, dedi Şehvet. Sol omzunu tutmuş, aksayarak girdi içeri ve inleyerek sürdürdü konuşmasını.

—Kusura bakma haber veremedim ben dışarı çıkıyorum diye. Birden ve pencereden oldu çıkışım.

Seyfo anlamaya çalışarak yeniden sordu;

—Nasıl yani Abi? Bu halin ne, kavga mı ettin?

Şehvet sinirli ve acı çeker bir ses tonuyla;

— Düştüm Seyfo can, düştüm! Tamam, sorup durma. 

Seyfo genzinden gelen gülme sesini zor zapt ediyordu. Şehveti kızdırmamak için endişeli üzgün ve telaşlı bir tavırla;

-Abi nasıl oldu? Hastaneye gidelim. Kırık çıkık olur, iç kanama filan olur, Allah etmesin. Abi ben de günahını aldım boş yere. Kapı çalıyor, sana sesleniyorum. Meğerse senmişsin kapıyı çalan. Kimin aklına gelir ki Şehvet Abi cam silerken düşsün?

Sözünü bitiren Seyfo bu sefer gülme sesini zapt edememiş koy vermişti kahkahasını.

Şehvet sinirli;

—Ula Seyfo kimin aklına gelir bilmem de akşam Şermin duyarsa bu olayı bittin sen. Yeter ula gülüp durma! Ben burada canımla uğraşıram sen orda gülirsen. 

Seyfo gülmesine devam ederek.

— Abi eminsin de' mi ciddi bir durum olmadığından? Sen otur çayını iç. Bulaşık bitsin camları da silerim ben. 

Birden sakinleşen ve yumuşayan Şehvet;

—Hay Allah'ına gurban Seyfo gardaş. Söz, bir dahakine camlar da bulaşık da benim, dedi. 

Seyfo;

-Boş ver abi keyfine bak sen, diyerek mutfağa geçti.

Bulaşıkların bitmesine yakın yine kapı çaldı. Seyfo içeri seslendi;

—Şehvet Abi evde misin yoksa kapıyı mı çalirsin? 




...


Devam edecek