DURUP DİNLENELİM BİRAZ

YİNE BECEREMEDİM VEDA ETMEYİ

KLASİK ŞAİR

YOLUN NERESİ DEMİŞTİN CAHİT

SENLE DOLU DÜŞÜNCEM

Gecenin kırbacı şakladıkça, düşlerimin çıplak sırtından yayıldı acı. Dilim dilim özlem, ılık ılık yalnızlıktı, düşümden ruhuma sızan kan.Ben seni düşündükçe hayat üstüme doğrulttu mızraklarını. Ama ben seni düşündüm hep mızrak ucunda. Ekseriyetle geceleri düşündüm seni. Kırbacı daha bir şaklıyordu gecenin. Düşlerimin sırtı daha bir çıplaktı ama, geceleri sana daha çoktum. Gündüzümü kiralamıştım bir şirkete, bir işe, bir koşturmacaya. Evimin kirası, suyumun faturası derken, daha giyinik düşlerle geçiyordu gündüzlerim. Ama gecelerim öylemi. Sen ve senli düşlerim, hasretinin bıçağını bileyleyip usul usul kesiyordu düşlerimin etini. Bu bir ayindi. Bir zikir. Bir kendinden geçiş ve yeniden varoluş.

Düşüncem dolup taşıyordu birçok şeyle. Örneğin Tuzla'da bir işçi tam da güverteden denize düşerken ne düşünüyordu.bunu gerçekten merak ediyordum. Öleceğini mi? Yoksa çocuğuna alamadığı ayakkabıyı mı? Ben, Tuzla'da denize düşmekte olan bir işçi olsam şunu düşünürdüm belki de: "Keşke bugünkü yövmiyemi anama yollasalar. "

Bazen de ülkemin kadınlarını düşünürüm. Ezilmişliklerini. Muratsızlıklarını. Acılarını, ağıtlarını, özlemlerini ve nasıl da güçlü olduklarını. Onca acıya nasıl katlandıklarını. "Baba beni kocaya verme, baba beni satma" -baba beni okula gönder-diyemeyen,kardeşinin, namusuna bekçi duruşuyla, gözyüzünü bizlere nazaran daha nadir gören, başı öne eğik kızlarını ülkemin.
Ya çocuklar. Çocukları ülkemin. Okulu uzak yirmi kilometre yürü babam, de babam, yağmur da, kar da, kışta. Kaç gel büyük şehre çırak ol, olamazsan mendil sat, çiçek sat, o da olmadı kap ve kaç. 
Bir ömre daha baştan "görülmüştür" damgası. 
Büyük şehir gül kokmaz, gül kanar. 
Mendili bol çocukların ama, sarmazki gül yarasını.
Mafyadan, çeteden, şehrin öteki sahiplerinden dolayı zordur bir köşe kapmak ama, ömrü çoktan kapılmış ve kaçılmıştır artık...

Daha neler neler. Düşüncemi dolduran ne kıyametler. Seninle doluyken düşüncem, biraz daha uzaklaşırım, insandan, hayattan, akıp giden zamandan. 
Acıdır seni düşünmek. Ama güzeldir bana. 
Şair demiş ya, 
"kamyonlar kavun taşır ben hep seni düşünürüm" 
Darılmasın Külebi, mazot çok pahalı artık, toprak eski veriminde değil, kavunların tadı kalmadı, çiftçi borç içinde, komyoncular iş yapamıyor. 
Kamyonlar kavun taşıyamasa da ben hep seni düşünüyorum...

Seni daha sade düşünmek, daha ince, daha yalnız düşünmek istiyorum. Ama elimde değil. Seni düşünmenin bir kırbacı daha şaklarken düşlerimin çıplak sırtında, yoksulluk sınırı, açlık sınırı gibi rakamlar geçiyor aklımdan. 
Ve sınırları zorlayan sabrı insanların. 

Ustanın dediği gibi;

"Seni düşünmek güzel şey,
Seni düşünmek ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden,
En güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey."

Benim için acı da olsa seni düşünmek, o acıyla çiçekleniyor kalbim. Ruhumun baharına serpilen acı tohumlarla açıyor olsa da kalbimin çiçekleri, pişiyor ruhumun toprağı, acısıyla hasretinin. 

Bereketimsin. 



Barış Çelimli

KARA GÖZLÜ ÇOCUK BİR MENDİL DAHA VER

Güne güzel başlamaktı niyetim. Şubat ayının son günü sanki mayıs ayının ilk gününü ödünç almıştı. Hava olabildiğine güzel.
Bir günü güzelleştirmek için Çengelköy'de martı, vapur ve dalga seslerinin eşliğinde taze çay içmekten daha iyi ne olabilirdi 
ki... 

Sahile kadar yürüdüm. Büyük çınarın dibinde, denizi seyredecek biçimde küçük bir masaya oturdum. Yanıma gelen garsona taze ve demli bir çay söyledikten sonra, bakışlarımı çırılçıplak soyup; boğazın, martıların, irili ufaklı gemilerin ve köprünün koynuna soktum. Çayımdan ilk yudumu almamla birlikte iskeleden ayrılan bir şehir hatları vapuru, heybetine rağmen genç ve zarif bir gelin gibi ağır ağır süzülüp, Beşiktaş'a doğru ilerlemeye başladı...

İşine gidenler, okuluna gidenler... 
Şiir yazasım vardı ama aklımı kemirmeye başlamıştı. İşine gidenler, okuluna gidenler... İş... Okul...
İşine gidenlerin okula giden çocukları, okula gidenlerin işe giden babaları... Sabahın bu saati, şehrin her 
yerinde bu insanlar vardı. İşine gidenler, okula gidenler, gidecek işi olmayanlar. Ve okula gidecek gücü olmayanlar. İş, emek, hak, sendika, eğitim, fırsat eşitliği...

Yine dalıp gitmiştim, ama maksadım güne güzel başlamak değil miydi benim? Martılar, vapurlar, dalga sesleri. Garsondan bir çay daha istedim. Kafamı dağıtmak ve çayımı yudumlayarak şiir yazmak için. Bir iki dize karaladım. Şiir yazasım vardı ama arkası gelmedi. Çantama koydum kâğıdı kalemi.

Çayı beklerken kafası masanın hizasında, iri, kara gözlü, dünyalar güzeli bir çocuk "Abi bir mendil alır mısın?" dedi. Yazmayı 
beceremediğim o şiir, sabahın bu saati uykulu gözleriyle bana mendil satmaya çalışıyordu. Aldım bir tane mendil. Hesapta çocuğu sevindirmek için ama o gün gerçekten gerekiyormuş mendil. Çocuk diğer masalara yöneldi, ben ardından bakıp diğer hayatlara yöneldim. Kreşte, anaokulunda, evinde, bahçesinde, yatağında onun yaşıtı çocuklar... Bir mendil satmasını, belki yirmi yaşına da gelse öğrenemeyecek çocuklar. Ben çocuğun ardından bakıp diğer hayatlara uzak şehirlere yönelecekken garson nihayet getirdi ikinci çayı. Orada bıraktım Muş'u, Diyarbakır'ı, Erzurum'u. Tunceli'de Munzur'u, Hakkari'de zap suyunu orada bıraktım. Niyetim güne güzel başlamak. Boğaz'da taze sabah çayı, Çengelköy yalıları, martı sesleri, Boğaz Köprüsü ve gemiler...

Küçük balıkçı teknelerinden büyük şileplere, yük gemilerinden lüks yatlara. Kimi ağır ağır yol alıyor, kimi kıyıya bağlı, hafif dalgalarla ağır ağır sallanıyor, kimi yolcu taşıyor. Karşı kıyıda büyük bir yalının önünde büyük ve güzel bir yat. Zengin ve şımarık ama göz kamaştıran güzelliğiyle bakanın dönüp tekrar baktığı genç bir kıza benziyor. İnsanoğlunun becerisi nelere kadir dedirtiyor. Nasıl da güzel bir işçilik. Ne kadar pahalıdır kim bilir. Yakınından geçen çok büyük bir yük gemisinin oluşturduğu dalgalarla daha çok sallanıyor. Yük gemisi çok büyük. Değil yatı, karşı kıyıdaki yan yana dizili yalıları bile görmemi engelliyor. İnsanoğlu nasıl yapıyor bu büyüklükte gemileri diye düşünüyorum.
Ereğli'de, Haliç'te, Kasımpaşa'da, Tuzla'da tersaneler var. 
Tuzla'da... Tersaneler... Tuzla... Tersane... Tuz... Ters...

Yoksulluğunun yarasına tuz basıp, ters giden hayatlarını biraz olsun düzeltmek için, ölen işçiler.
Martılara atılmış simit değil, gemilerden düşen tersane işçileri onlar. Büyük büyük gemiler, şilepler, lüks yatlar yaparken düşüp 
ölen işçiler.

Güne güzel başlamak değil miydi niyetim?
Soğudu çay
Sustu martılar...
Vapurlar kıyılara çekildi.
Yıkıldı koca köprü

Boğaz, gözyaşı olup, aktı usul usul...

-Kara gözlü çocuk! Bir mendil daha ver...


Barış Çelimli

BAŞKALAŞAN ŞİİR

Çocukları söylerken 
Başkalaşıyor şiir
En deli şairin bile 
Aklı izan duruyor
Küçük gözlerini kısıp 
Gülümseyen bir çocuğu
İçinde taşırken şiir 
Aşk ile karışıyor.

Dağlardan 
Yollardan 
Gurbet ellerden
Aşktan ve sevgilinin güzelliğinden
Dem vurmak isteyen 
Heybetli dizelerin
Arasına girince 
Ekmek bölen küçük eller
Yürek bir çırpıda gidip 
Gömlek değiştiriyor.

Çocukları söylerken 
Dile geliyor şiir
Birazını şair
Birazını kendi diyor güzelliğinin
Avuçlarına alıp
Sanki tüm harflerini
Öpüyor kendi dizelerinin.

Meydanlardan
Yoksulluktan 
Açlıktan söz ederken
Anneleşiyor şiir
Kendi şairinden bile 
Sakınıp kucaklıyor 
İçinde çocuk geçen
Her mısrasını...

Barış Çelimli

SEN BENİM DİZLERİMİ DÖV

Dil dile küs duruyor
El elden uzak.
Aynı ağıtları harmanlayıp,
Aynı dizleri dövsekte.

Aynı göğe bakan gözler
Aynı yüzlere kör durur
Buğday aynı topraktan
Boy verirken 
Sofralar ayrı kurulur.

Bu topraklar (Ana)dolu
Kardeş dolu
Yar dolu

Analar ağıt dolu
Kardeşler acı dolu
Yâr kolu boş duruyor.

Gel;
Ben senin gözlerinden ağlayayım
Sen benim dizlerimi döv.
Lehçemizi çözmüş toprak
Ben senin dilinden kahredeyim
Sen benim dilimden söv.


Barış Çelimli

HASRET KESİĞİ

Postallarım bu akşam 
Bir papatya daha ezdi
Günümün yarısını kemiren efkar
Diğer yarısını 
Destursuz gezdi
Bulutlara baktım mısra dilendim
Uzun ve soluksuz sustum 
Dilim kimliğine küstü 
bu şiire kalem oldu bulutlar
Göğün mavisine yazdı

Uygun adım yürüdüm
Gün boyu hasretimi
Adıma uygun olmayan
Uzun bir yolcuktu

Cam bardakta demli çay buğusunu
Ve sıcak ekmek yanında
İri zeytin tanesini özledim
İğdenin kokusu Mayıs'a hoşçakal derken
Seyretmeyi özledim
Rakıda eriyen buzu
Dilimdeki türkünün 
Dikenleri kalbimi kanatırken 
Sazımın telindeki 
Tozu özledim
Ne ekmeğin ne suyun tadı umrumda
Adımı Barış koyan annemin
Aşına serptiği
Tuzu özledim

Postallarım bu akşam 
Bir papatya daha ezdi
İşte o an bir şiir 
Batırıp tırnaklarını
Ruhumun yüzünü çizdi...

Barış Çelimli

ZEHİR

Daha başındayım ben bu yolların
Tozuna karışıp boğulmamışım
Kesmemiş hasretin bıçağı teni
Soluduğum hava zehir olmamış

Şiirler saplayıp yanan ruhuma
Yangınımı çoğaltıp duruyorum
Sabrımın zinciri kopmamış henüz
Telaşımı zapt ediyor türküler

Şimdilik gülmeyi unutmamışım
Gövdemdeki sızı sakin duruyor
Dilim hâlâ sözcük düşer mısrama
Direncim yine de ayakta durur

Ama günler zehir gibi geliyor
Korkumun etinde iğde dikeni
Kahrın çarmıhına gerilmiş gece
Sızım her anıma eşlik edecek

Kuşlar vurulacak güller solacak
Zaman zehrolacak canım yanacak
Ben daha nesini gördüm hayatın
Bugünlerim bana cennet olacak

Daha yangınımdan küller uçacak
Daha gülüşümden renkler solacak
Bir bıçağın ağzı gibi şu yollar
Daha yürüdükçe kanlar akacak


Barış Çelimli

İMLA HATASI "tüm basın şehitlerine"

Gecenin bir yarısı uyandı. Doğruldu yatağından. Hiç zorlanmadan buldu karanlıkta terliklerini. Sanki gündüzmüş gibi hareket ediyor, ışığı açmaya hiç gerek duymuyordu. Komidinin üzerinden sigarasını ve kibritini aldı. Pencerenin önündeki koltuğa kuruldu. Dışarıya, karanlığa bakıp sigara içmek istiyordu. Kibriti çaktı.Bekledi biraz.Alev yükseldikçe daha çok aydınlandı oda. Kendi gölgesinin titreyişlerinden irkildi. Yalnızlığını düşündü. Yalnızlıktan duyduğu sıkıntı bir anda parladı, büyüdü, cılızlaştı ve söndü. Tıpkı elindeki kibrit gibi.

"yalnızlık sıkıntısı aydınlıkta yokluyor beni" diye geçirdi içinden. 

-Öyle ya, kibritin aydınlığında aklıma gelen tek şey yalnızlığım... dedi, kendi kendine mırıldanarak.

Karanlığı sevdiğini ve gecenin dost olduğunu düşündü. İkinci kibriti çakmasıyla sigarasını yakması bir oldu neredeyse. Alevin yükselmesine izin vermeden söndürdü kibriti. Hiç çakmağı olmamıştı. Sigara kadar alışkanlık yapmıştı kibrit onda. Olmadığın da kibriti, eksikliğini hissediyordu. İçtiği sigaradan keyif alamıyordu. Ayağa kalktı ve pencereye yöneldi. Kalın perdeleri aralayıp pencereyi açtı. Kapayıp gözlerini yüzünü okşayan serinliği hissetti.Penceresinden baktığında Boğaz Köprüsü'nü yarıya kadar görebiliyor, köprüden geçen arabaları tek tük seçebiliyordu. Hava berraktı. Çıkıp dolaşmayı düşündü ama hemen vazgeçti bu fikrinden. Öyle ya, eskisi gibi güvende hissetmiyordu kendisini. Hele son günlerde aldığı tehditler iyiden iyiye ürkütmüştü. Kendi kendine söylendi;

-Ne kahırlı meslekmiş kardeşim gazetecilik. Bir yandan da tuttuk kendi gazetemizi yapacağız diye onca yükün altına girdik. Baskısı, dizgisi, dağıtımı, çalışanı, yazanı çizeni, maaşı, yemeği, sigortası. Offfff ki ne off. Şu abone sayısı yükselse bari. Biraz da reklam işini koştursak iyi olacak ama el kadar gazete kim verir ki reklam. Zaten papazız patron kısmıyla. Eş dostla olacak iş değil ki. Hırsızını haydutunu yazıyoruz diye düşmedikmi bu hallere. Bu işlerin başına birini koymalı. Herşeye nasıl yetişebilirim ki. Elimdeki dosyayı da bitirmeliyim bir an önce...

( Postayla gelen imzasız, büyük bir zarf vardı elinde. Onun üstüne çalışıyordu. Bitirmesine az kalmıştı. Herkesin tanıdığı büyük bir işadamıyla, adı gündemden düşmeyen bir politikacı arasındaki diyaloglar, belgeler, faturalar, ses kayıtları...Ülkenin kaderiyle oyuncak gibi nasıl oynandığının apaçık belgeleriydi bunlar... Neler neler yoktu ki zarfın içinde. Daha önce ki bir kaç yazısında dikkat çekmişti bu isimlere ama asıl bombayı iki gün içinde patlatıp ülke gündemi değiştirecekti.)

İyice açılmıştı uykusu. Yatağına geri dönmekten vazgeçti. "Bir kahve yapayım kendime oturup bitireyim şu yazıyı" diye geçirdi içinden. Sigarasından güçlü bir nefes, ardından bir nefes daha çekti ve pencereden aşağıya attı. Ucundaki ateş yere düşünce küçük kıvılcımlar halinde dağıldı karanlıkta. Tam o esnada bir patlama sesiyle büyük bir korku ve şaşkınlık yaşadı. Ne olduğunu anlamak için sağa sola baktı. Evinin karşısında ki çocuk parkının küçük duvarından birinin atlamasının sesini duydu, iki üç adımlık bir koşma sesi ardından. Diğer binalara baktı bir iki evin ışığı yandı perdeleri aralandı ama penceresini açan olmadı. Telaşlandı. Penceresini örtmek için davrandığında hissetti büyük bir acı, yanma ve karıncalanma..."Vurulmak bumuymuş" diye geçirdi aklından. İçine büyük bir korku yayıldı. Ölmek korkusu. Herşeyin yarım kalacağı endişesi. Kapatıp pencereyi ışığı açmak için yöneldi. Atletinde bir ıslanma vardı vücuduna yapışıyordu. Acı şiddetini artırıyordu, sol omzuyla gövdesi arasında korkunç bir yanma hissediyordu. Işığı açtığında dehşetle farketti atletinin kandan kıpkırmızı ve sırılsıklam olduğunu. Omuzundaki acı dayanılmaz olmuştu. Şaşkındı. Ne yapacağını bilemedi bir anda. Polisi mi aramalıydı, hemen bir ambulans mı çağırmalıydı. Sokağa çıkıp birilerinden yardım istemeyi düşündü. Bir an önce yetişmeliydi hastaneye. Çok kan kaybediyordu. Durduramıyordu bir türlü. Komşuların birinden yardım istemeye karar verdi. Polis ya da ambulanstan daha çabuk olurdu hastaneye yetişmesi. Duştan sonra sandalyasinin arkasına astığı saç havlusuna gözü ilişti. Hemen alıp bastırdı sol omzundaki yaranın üzerine. Kapıya yöneldi. Alt komşusu en uygun olanıydı.

Tam kapıdan çıkacakken çalışma odası, bilgisayarı, postayla gelen o zarf, kütüphanesi ilişki gözüne. akşamdan yarım bıraktığı yazısı geldi aklına...Ve...

Çekmecelerin birinden koli bandı çıkardı. Ağzının ve uyuşmakta olan sol elinin yardımıyla havluyu yarasının üzerine sabitledi. Oturdu bilgisayarının başına. Çekmecesinden çıkarıp iki tane ağrı kesici içti, akşamdan, bardakta yarım kalmış buz gibi çayla. Artık sol elini hareket ettiremiyordu. Sağ eliyle hızlı hızlı yazmaya başladı. Gözleri kararıyor başı dönüyordu. Bu yazı muhakkak bitmeli ve yayınlanmalıydı. Alnında boncuk boncuk ter damlacıkları birikmişti.Tüm vücudu yanıyordu artık. Ateş basmıstı her yanını. Omuzunda ki havlu kıpkırmızı olmuş yaradan akan bütün kanı emmiş taşıyamaz hale gelmişti. Tuşların üzerine damlıyordu kanı.

Gücü tükenmişti. Son bir gayretle yazmayı hızlandırdı. Son parağrafa geldiğinde gözleri kapanmaya vücudu ağırlaşmaya başlamıştı. Yazısını bitirip tarihini ve ismini yazdığında şuuru hala yerindeydi. Yazının altına şu notu yazabilmek için harcadı son çabasını;

"Beni az önce vurdular, imla ve yazım hatalarından dolayı özürdilerim..."




Barış ÇELİMLİ