Gecenin bir yarısı uyandı. Doğruldu yatağından. Hiç zorlanmadan buldu karanlıkta terliklerini. Sanki gündüzmüş gibi hareket ediyor, ışığı açmaya hiç gerek duymuyordu. Komidinin üzerinden sigarasını ve kibritini aldı. Pencerenin önündeki koltuğa kuruldu. Dışarıya, karanlığa bakıp sigara içmek istiyordu. Kibriti çaktı.Bekledi biraz.Alev yükseldikçe daha çok aydınlandı oda. Kendi gölgesinin titreyişlerinden irkildi. Yalnızlığını düşündü. Yalnızlıktan duyduğu sıkıntı bir anda parladı, büyüdü, cılızlaştı ve söndü. Tıpkı elindeki kibrit gibi.
"yalnızlık sıkıntısı aydınlıkta yokluyor beni" diye geçirdi içinden.
-Öyle ya, kibritin aydınlığında aklıma gelen tek şey yalnızlığım... dedi, kendi kendine mırıldanarak.
Karanlığı sevdiğini ve gecenin dost olduğunu düşündü. İkinci kibriti çakmasıyla sigarasını yakması bir oldu neredeyse. Alevin yükselmesine izin vermeden söndürdü kibriti. Hiç çakmağı olmamıştı. Sigara kadar alışkanlık yapmıştı kibrit onda. Olmadığın da kibriti, eksikliğini hissediyordu. İçtiği sigaradan keyif alamıyordu. Ayağa kalktı ve pencereye yöneldi. Kalın perdeleri aralayıp pencereyi açtı. Kapayıp gözlerini yüzünü okşayan serinliği hissetti.Penceresinden baktığında Boğaz Köprüsü'nü yarıya kadar görebiliyor, köprüden geçen arabaları tek tük seçebiliyordu. Hava berraktı. Çıkıp dolaşmayı düşündü ama hemen vazgeçti bu fikrinden. Öyle ya, eskisi gibi güvende hissetmiyordu kendisini. Hele son günlerde aldığı tehditler iyiden iyiye ürkütmüştü. Kendi kendine söylendi;
-Ne kahırlı meslekmiş kardeşim gazetecilik. Bir yandan da tuttuk kendi gazetemizi yapacağız diye onca yükün altına girdik. Baskısı, dizgisi, dağıtımı, çalışanı, yazanı çizeni, maaşı, yemeği, sigortası. Offfff ki ne off. Şu abone sayısı yükselse bari. Biraz da reklam işini koştursak iyi olacak ama el kadar gazete kim verir ki reklam. Zaten papazız patron kısmıyla. Eş dostla olacak iş değil ki. Hırsızını haydutunu yazıyoruz diye düşmedikmi bu hallere. Bu işlerin başına birini koymalı. Herşeye nasıl yetişebilirim ki. Elimdeki dosyayı da bitirmeliyim bir an önce...
( Postayla gelen imzasız, büyük bir zarf vardı elinde. Onun üstüne çalışıyordu. Bitirmesine az kalmıştı. Herkesin tanıdığı büyük bir işadamıyla, adı gündemden düşmeyen bir politikacı arasındaki diyaloglar, belgeler, faturalar, ses kayıtları...Ülkenin kaderiyle oyuncak gibi nasıl oynandığının apaçık belgeleriydi bunlar... Neler neler yoktu ki zarfın içinde. Daha önce ki bir kaç yazısında dikkat çekmişti bu isimlere ama asıl bombayı iki gün içinde patlatıp ülke gündemi değiştirecekti.)
İyice açılmıştı uykusu. Yatağına geri dönmekten vazgeçti. "Bir kahve yapayım kendime oturup bitireyim şu yazıyı" diye geçirdi içinden. Sigarasından güçlü bir nefes, ardından bir nefes daha çekti ve pencereden aşağıya attı. Ucundaki ateş yere düşünce küçük kıvılcımlar halinde dağıldı karanlıkta. Tam o esnada bir patlama sesiyle büyük bir korku ve şaşkınlık yaşadı. Ne olduğunu anlamak için sağa sola baktı. Evinin karşısında ki çocuk parkının küçük duvarından birinin atlamasının sesini duydu, iki üç adımlık bir koşma sesi ardından. Diğer binalara baktı bir iki evin ışığı yandı perdeleri aralandı ama penceresini açan olmadı. Telaşlandı. Penceresini örtmek için davrandığında hissetti büyük bir acı, yanma ve karıncalanma..."Vurulmak bumuymuş" diye geçirdi aklından. İçine büyük bir korku yayıldı. Ölmek korkusu. Herşeyin yarım kalacağı endişesi. Kapatıp pencereyi ışığı açmak için yöneldi. Atletinde bir ıslanma vardı vücuduna yapışıyordu. Acı şiddetini artırıyordu, sol omzuyla gövdesi arasında korkunç bir yanma hissediyordu. Işığı açtığında dehşetle farketti atletinin kandan kıpkırmızı ve sırılsıklam olduğunu. Omuzundaki acı dayanılmaz olmuştu. Şaşkındı. Ne yapacağını bilemedi bir anda. Polisi mi aramalıydı, hemen bir ambulans mı çağırmalıydı. Sokağa çıkıp birilerinden yardım istemeyi düşündü. Bir an önce yetişmeliydi hastaneye. Çok kan kaybediyordu. Durduramıyordu bir türlü. Komşuların birinden yardım istemeye karar verdi. Polis ya da ambulanstan daha çabuk olurdu hastaneye yetişmesi. Duştan sonra sandalyasinin arkasına astığı saç havlusuna gözü ilişti. Hemen alıp bastırdı sol omzundaki yaranın üzerine. Kapıya yöneldi. Alt komşusu en uygun olanıydı.
Tam kapıdan çıkacakken çalışma odası, bilgisayarı, postayla gelen o zarf, kütüphanesi ilişki gözüne. akşamdan yarım bıraktığı yazısı geldi aklına...Ve...
Çekmecelerin birinden koli bandı çıkardı. Ağzının ve uyuşmakta olan sol elinin yardımıyla havluyu yarasının üzerine sabitledi. Oturdu bilgisayarının başına. Çekmecesinden çıkarıp iki tane ağrı kesici içti, akşamdan, bardakta yarım kalmış buz gibi çayla. Artık sol elini hareket ettiremiyordu. Sağ eliyle hızlı hızlı yazmaya başladı. Gözleri kararıyor başı dönüyordu. Bu yazı muhakkak bitmeli ve yayınlanmalıydı. Alnında boncuk boncuk ter damlacıkları birikmişti.Tüm vücudu yanıyordu artık. Ateş basmıstı her yanını. Omuzunda ki havlu kıpkırmızı olmuş yaradan akan bütün kanı emmiş taşıyamaz hale gelmişti. Tuşların üzerine damlıyordu kanı.
Gücü tükenmişti. Son bir gayretle yazmayı hızlandırdı. Son parağrafa geldiğinde gözleri kapanmaya vücudu ağırlaşmaya başlamıştı. Yazısını bitirip tarihini ve ismini yazdığında şuuru hala yerindeydi. Yazının altına şu notu yazabilmek için harcadı son çabasını;
"Beni az önce vurdular, imla ve yazım hatalarından dolayı özürdilerim..."
Barış ÇELİMLİ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder