HAVLU

Öperek uyandırdı kızını. Şirin, tombul yüzünü avuçlayıp;

--Hadi yavrum okul vakti, dedi.

Küçük kara gözlerini oğuşturarak doğruldu ve sarıldı annesine.Biraz telaşlı, biraz korkulu, ama çokça heyecanlı, gördüğü rüyayı anlatmaya başladı annesine;

--Anne rüyam da teyzemi gördüm. Hani sen anlatıyordun ya, melek oldu ve uçtu birgün diyordun.Tıpkı sana benziyordu, upuzun, siyah saçları vardı.Beyaz elbisesi uçuşuyordu rüzgarda. Soğuktu. Ama o üşümüyor, ben üşüyordum sadece.O da aynı senin yaptığın gibi yüzümü avuçladı. Teyzem gerçekten melek olmuş anne!!!

Kadın dolu gözleriyle yeniden avuçladı kızının yüzünü;

--Bişey söyledi mi peki sana? dedi.

--Dikkatli olmamı, arkadaşlarımla kavga etmememi, derslerime iyi çalışmamı söyledi. Sonra yeşil bir kazak verdi bana. "Havalar soğuk olunca bunu giy, üşüyüp hasta olma dedi!!!"

Kadın ağlamamak için zor tuttu kendini. 

--Hadi bakalım elini yüzünü yıka kahvaltını yap.Geç kalacaksın okuluna; cümlesi düğümlenen boğazından güçlükle döküldü.

Kızı yatağından çıkıp banyoya giderken, kadının gözlerinden yağmur gibi boşanmaya başladı yaşlar. Kendini mutfağa zor attı.
Liseye giderlerken vurulan kardeşiydi, kızının rüyasına giren melek. O öldükten çok sonra doğmuştu Gülten. Kızkardeşinin adını vermişti yavrusuna. "Adı sende yaşasın kaderi benzemesin" diye fısıldamıştı kızının kulağına doğduğu gün. 
Gülten kahvaltı için masaya otururken, kadın, ağladığı belli olmasın diye yüzünü yıkayıp öyle geldi kızının yanına. Gülten kahvaltısını yaparken aklı hala rüyasındaydı. 

--Tıpkı sana benziyordu anne, saçları, yüzü, gülümsemesi.Teyzem aynı melek gibiymiş anne. Sende melek gibisin...

Kadın, tombul yanaklarını öpüp "acele et üstünü giyin saatimiz yaklaştı" dedi.

Kahvaltı bitmişti. Akşamdan hazırlanmış önlüğü giydirmeden önce, Bursa hatırası olan ve üzerinde altın yaldızlı iplikle "canım kızıma" yazan havluyu, sırtına yerleştirdi Gülten'in.
Gülten suratını buruşturup;
--Anne yaaa! Birgün de havlu koymasan sırtıma olmaz mı? dedi.
Annesi;
--Ama terlersin birtanem. Üşütüp hasta olursun sonra.Benim annem de hergün bizim sırtımıza havlu koyardı. Biz hiç şikayet etmezdik, dedi.
Saçlarını tarayıp tokalarını taktıktan sonra, çantasını aldı, annesiyle birlikte okuluna gitti Gülten.
...
...

Evine döndüğünde çayı yeniden ısıttı kadın. Pencerenin kenarına oturup, uzun uzun baktı karşı tepelere ve yamaçlarında ki gecekondu mahallelerine. Öyle bir gecekondu mahallesinde büyümüştü. Yoksulluğun ve çatışmaların ortasında. Korku dolu günler, geceler, aylar, yıllar geçirmişlerdi. Ekmeğin, suyun, zeytinin, çayın, kazağın, çok kıymetli olduğu yıllardı. Kardeşi Gülten'le mahallenin çeşmesinden su taşıdığı, evlerinin altındaki tandırda ekmek yaptığı, her gece o tandır da hiç tanımadığı birilerinin gizlendiği, insanların toplanıp gizli saklı bişeyler konuştuğu zamanları düşündü ağlayarak. Hemen hergün birinin öldüğü, birilerinin kaçtığı, birilerinin bağırdığı, birilerinin sustuğu yıllardı.Kimin kimi neden öldürdüğünü, hangi dükkanın neden yakıldığını, kimilerinin ortadan kaybolup neden birdaha kendisinden haber alınamadığını, uzun siyah saçlı, ince belli, zarif, dünyalar güzeli kızkardeşinin, yanıbaşında, "Abla tut beni" deyiverip bir serçe gibi neden vurulup can verdiğini bir türlü anlayamadığı yıllardı...

--Gülteeeeeen!!! Ses ver karaaaam!!! Yetişiiiiin!!! Yardım edin, kardeşim ölüyorrrr'''Ölme bacımm dayan kardeşimmm!!!
Kahpe kurşuuun!!! Şaşkın kurşun!!! Gülten'imi mi bulduuunn!!! Bana niye değmedin de onu buldunn...

Nerden geldiği, neden Gülten'i bulduğu belli olmayan bir kurşun, oracıkta bitirmişti o dünyalar güzeli esmer kızın genç ömrünü.

Çay ocakta uzun uzun kaynadı, kadın pencerenin önünde, karşı tepelerin seyrine dalıp, uzun uzun ağladı...

...
...

Okulun bahçesinde önce okul, sonra eğitim, sonra da ülke sorunlarını konuşurken diğer velilerle, zil çaldı. Okulun kapıları açıldı. Önce tek tük, sonra kalabalık bir şekilde çıktı tüm çocuklar. Okulun bahçesi çocuk deryasına döndü. Kuzuların yayla da koyunlara koşması gibi, velisi bekleyen çocuklar koşuştular, annelerinin, ablalarının yanına.
Ellele tutuşup eve doğru yolaldılar anne kız. Küçük Gülten heyecanla ve iştahla anlatıyordu okulda olan biteni. Kimlerin "aferin" aldığını, kimlerin ne diye azarlandığını, sınıf camının nasıl kırıldığını, sıra arkadaşı Arzu'nun, elini nasıl kestiğini uzun uzun anlatırken eve geldiler. Kadın;

--Hadi kızım değiştir üstünü eşofmanlarını giy. Okul da neler yaptınız neler gördünüz anlatırsın, dedi. 

Gülten üstünü değiştirirken annesi mutfaktan seslendi;

--Okulda koşturup terlemedin değil mi? Sırtında ki havluyu değiştireyim mi? dedi.

Gülten önce telaşlandı. Duymamazlıktan geldi.Sıra arkadaşı Arzu'nun eli kesilince, öğretmen görmesin diye, sırtındaki havluyla kanı temizleyip tekrar sırtına koymuştu.Ama bir taraftan da içi rahattı. Arkadaşlarına yardım etmesini öğütlerdi annesi hep. Hem bir havlu için kızmazdı annesi ona.Eşofmanlarını giymiş yüzüstü uzanmıştı. Uzun siyah saçları beline kadar dağılmıştı Gülten'in. Annesi ellerini kurulayıp geldi yanına. Kızını odasında yüzüstü uzanmış, uzun siyah saçları beline dağılmış şekilde görünce bir an kardeşi geldi gözlerinin önüne ve irkildi. Çığlığı düğümlendi boğazında. Titreyen sesiyle;

--Dur kızım havlunu değiştireyim terlemişsindir, dedi.

Gülten, bir suçlu edasıyla sesini titreterek;

--Anne bişey söyleyeceğim ama kızmak yok tamam mı? dedi.

Gülten daha birşey söyleyemeden, annesi sırtındaki havluyu çıkarmış ve havludaki kan lekesini farkeder etmez az önce boğazına düğümlenen çığlığın ipi çözülmüştü.

-- Gülteeeeeeen!!! kızııımmm!!! Karaaaaamm!!! diye hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı. Tıpkı yıllar önce, kardeşinin sırtından, kan lekeleriyle dolu havluyu çıkarırken ağladığı gibi...

Küçük gülten yıllar sonra anlayacaktı...
Sebebini bilmeden eşlik ettiği bu uzun ağlama nöbetinin ne anlama geldiğini, teyzesinin nasıl ve neden melek olduğunu...


Barış ÇELİMLİ