1. Bölüm
Sulhi Bey boş bardakları lavabonun önüne sıralayıp, ocağın altını iyice kıstıktan sonra, oturup küçük tahta taburesine bir sigara yaktı. "Bir çay da ben içeyim" diye düşündü, ama üşendiği içip kalkıp çay doldurmaya, vazgeçti. Kırk altı yaşındaydı. İyice seyrelmiş ve aklaşmış saçları, yüzünde zamanın derin çizgileri, buruşmuş hatta yer yer kahverengi benekler oluşmuş elleriyle, kırk altı değil sanki altmış yaşında gibi görünüyordu. Zaman çabuk ihtiyarlatmıştı Sulhi Bey'i.
Kendisine amca, dayı, abi ve hatta Sulhi denmesini bile sevmezdi. Dedirtmezdi de. Birisi yanlışlıkla Sulhi Dayı ya da Sulhi Amca desin hemen uyarırdı. "Bana Sulhi Bey diyeceksiniz" derdi. Beyliğe özendiğinden filan da değil. Kibar olmayı sevdiğinden ve etrafındakilerin kendisine kibar davranmasını istediğinden ileri geliyordu bu durum. Kimi zaman alay konusu bile oluyordu bu takıntısı yüzünden.
Emekli olduğundan beri bu okulun çay ocağını işletir, öğretmenlere çay satarak kazanırdı parasını.
Derin bir nefes çekip sigarasından,dumanını savururken havaya, Fehmi Hoca'nın kalın sesiyle irkildi.
-Hayırdır Sulhi Bey dalmışsınız yine.
-Dalmışım ya. Kusura bakmayın Fehmi Bey fark etmedim geldiğinizi.
-Çok düşünme Sulhi Bey. Her iş olacağına varır.Ne ise derdin anlat bilelim. Belki bir faydamız dokunur.
Aslında bir derdi yoktu Sulhi Bey'in. Karısı ve kızından başka. Onu da anlatmak istemezdi zaten. Zaman zaman böyle dalar giderdi. Aklından bin türlü şey geçerdi. Karma karışık şeyler. Kızının enteresanlıklarından, karısının ilginç önerilerine, eğitim sistemini kökten değiştirmekten, sanata kadar... Beynini öyle çok şeyle doldururdu ki Sulhi Bey, kimi zaman olmadık yerlerde olmadık laflar ederdi.
-Yok Fehmi Hocam bir derdim. Sağ olun. Öylesine dalmışım düşüncelere. Kahveniz yine sade mi olsun?
-He ya, sade olsun. Ama hepten sade olsun bak. Geçen seferki gibi aromalı kahve yapacağım diye içine elma tozu filan katmayasın, bozuşuruz.
Sulhi Bey gülerek:
-Yok hocam katmam. O bir denemeydi. Beğenseydiniz yeni deneylere girişecektim. Ardından seri üretime geçip bu işin ticaretini yapacaktım. Ardından da...
-Tamam Sulhi Beyciğim, ders başlamadan içeyim ben kahvemi.
Sulhi Bey biraz bozulsa da belli etmeden kahvesini yapmaya koyuldu.
Aklında "karpuz suyuyla yapılan kahve nasıl olur acaba?" sorusuyla...
Eve geldiğinde uzun uzun zile basmasına rağmen kapıyı açan olmadı. Anahtarıyla açtı kapıyı. Kimse yok diye düşündü. Mutfağa baktı, salona geçti, görünürde kimse yoktu. Ama evin içinde çok güzel bir koku vardı. Anlam veremedi önce. Sonra merakına yenik düşüp, kokunun kaynağını aramaya koyuldu. Çok geçmeden de buldu. Yatak odasından geliyordu bu güzel koku. Tütsü yakmıştı karısı. Kapıyı açtığında yere bağdaş kurup kapalı gözleriyle başka alemlere dalmış karısını görünce şaşkın ve sinirli bir ifadeyle sordu:
-Ne yapıyorsun sen hatun? Ne bu hal?
Mırıldanır gibi bir sesle,
-Sulhi git, konsantrasyonumu bozma. Diye cevapladı karısı, duruşunu hiç bozmadan.
-Yahu işten gelmişim yorgun argın aç bir halde karım evde yoga yapıyor.
Akşama kadar ne yaptın? Evden çıkarken nasılsa şimdi de aynı ev. Ancak mı konsantre oldun? Nereden çıktı bu yoga? Her şeyimiz tamam bir yogamız mı eksik? Daha geçen ay nudizm merakın yüzünden katil edecektin beni. Akıllanmadın mı sen? Kız nerde?
Gözlerini açıp oturduğu yerden doğrulan kadın sinirli bir şekilde kocasına dönüp;
-Sulhi allah belanı versin emi. Tam transa geçecektim, tam konsantre olmuştum. Gelmişsin bana açlıktan yorgunluktan sözediyorsun. Yürü allahın cezası yürü. Dolapta yemek var ısıtayım da ye.
Sulhi Bey iyice germemek için ortamı bir "fesüpanallah" deyip geçiştirdi.
Mutfakta yemeğini yerken:
-Şermin nerede? diye sordu tekrar.
-Arkadaşının atölyesinde be adam! Ne sorup duruyorsun ikide bir? Gelir birazdan.
Karısına bir türlü Sulhi Bey dedirtememenin kızgınlığı ile:
-İyi be iyi bir şey sormadık. İsmim var benim. Sulhi Bey demiyorsun bari sadece bey de. Ne o öyle "be adam" demeler tafralar. Transa geçmiş, peh. Sanki havadaydın da ben gelince düştün. Aile babası mıyız şam babası mı belli değil. İşten gelmişim kapıyı açan yok, acıkmışım hanım yoga yapıyor, kız yok evde, nerede derim azar işitirim.
Yemeğinden bir lokma aldıktan sonra:
-Ne atölyesiymiş bu? diye sordu. Cevabını beklemeden devam etti:
- Bu manyak bu sefer de gidip bir araba tamircisi bulmasın. O doktora aşık olduğun da beyaz önlük ve lastik eldivenle dolaşmıştı aylarca bu deli. Şimdi de yağlı tulumlarla dolaşıp rezil etmesin kendini de, bizi de.
- Yok be adam ne tamircisi. Ressammış arkadaşı. Resim atölyesine gitti. Yardım edecekmiş.
-Bir ressama nasıl yardım edilir ki. O resim çizecek bizimki de fırçalarını mı tutacak?
-Yok yok, ben sordum... "Hiçbir şey yapmıyorum anne ben öylece duruyorum kımıldamadan o resmini çiziyor. Bana hiçbir iş yaptırmıyor, kımıldamama bile izin vermiyor. Bir tanısan ne kadar iyi." dedi.
Sulhi Bey lokmasını yuttuktan sonra bir kez daha yutkunu:
-Yahu kadın beni delimi edeceksiniz. Adam açıkça modellik yaptırıyor siz de bunu anlamıyorsunuz öyle mi. Beni mi kandırıyorsunuz, çok mu salaksınız?
Lafını bitirmeden kapı zili çaldı uzun uzun. Kadın kapıyı açmaya giderken:
-Bak Sulhi, kızın moralini bozma. Yeni çıktı depresyondan karışmam ona göre. Ne derse tamam diyeceğiz.
-Hey allahım yarabbim, ne günah işledim ki bana böyle bir aile verdin.
Diye söylendi Sulhi Bey.
Şermin oldukça güzel, ama bir o kadar da saf bir kızdı. Salaklık ve dahilik zamanları hiç belli olmazdı. İçeri girer girmez babasına şirin görünmek için hemen boynuna sarılarak:
-Uy babacuğum hoşcelmişsun. Neriyesun, nasilsun. Keyfun yerinde midur?
-İyiyim kızım sağol da...???
Sulhi Bey şaşkın şaşkın bir kızına bir karısına bakarak:
-Sen niye böyle Karadenizliler gibi konuşaysun... Üfff aman, konuşuyorsun.
-Anam anlatsun bubaciğum... Haçan pen panyoya çideyrum.
Kadın hiçbir şey yokmuş gibi;
-Yeni arkadaşı Karadenizli, onu kendine daha yakın hissetmek için artık böyle konuşacakmış.
Sulhi Bey elleri havada "Allahım suçum günahım ne benim bu iki deli kadının eline bıraktın beni" diye mırıldandı.
-Buna da şükür iyi tarafından bakarsak olaya, Çinli de olabilirdi yeni arkadaşı, diye söylenirken, kadın Sulhi Bey'in bu iyimserliğini hemen yakalayıp çoğaltmak için:
-Doğru dedin Sulhiciğim. Ya Çinli olsaydı, ya İranlı olsaydı o zaman ne yapardık. Hiçbir dediğini anlamazdık kızın. Neyse ben odaya gidiyorum Sulhi. Yoga yapacağım. Beni rahatsız etmeyin. Sizin yüzünüzden ulaşamayacağım Nirvana'ya filan. Oturun baba kız konuşun.
-Çayı Nirvana mı gelip demlieyecek? Dünden kalma yemeği ısıttın koydun önüme bari bir çay demle.
Kadın duymamış gibi hiç aldırış etmeden odasına girip kapısını kapattı.
-Pen temlerum bubaciğum, haçan oturasun sen, pen çetururum çayinu da... diyerek çıktı banyodan Şermin.
Sulhi Bey bir kızına baktı bir de karısının girdiği odanın kapısına. Başını iki yana sallayarak:
-Ulan Pakize ben seni bu gece Nirvana'ya ulaştırmazsam bana da Sulhi Bey demesinler.
-Pir şey mu dedun bubaciğum?
-Yok çizum temedum pir şey...
Sulhi Bey bir yandan ya sabır çekiyor, bir yandan da acı acı gülüyordu içinde bulunduğu duruma.
2. bölüm
Saat gecenin on buçuğu olmuş, Şermin hala gelmemişti eve. Sulhi Bey sinirli, meraklı, telaşlı ve korkulu bir ruh hali içerisinde, dolanıp duruyordu evin salonunu. Bir yandan da karısına homurdanıp, sinirini ondan çıkarıyordu.
-Yahu kadın beni delirtmek mi niyetin? Saat kaç olmuş kız ortalıkta yok. Sen hala yoga derdindesin. Hiç mi merak etmiyorsun? Ya başına bir iş geldiyse?
Yatak odasından kadının duyulur duyulmaz sesi geldi.
-Sus be adam sus iki dakika. Yine bırakmadın konsantrasyon. Söyledim ya sana anlamadın mı? Sabah çıkarken geç kalacağını, merak etmememizi söyledi. Gelir birazdan. Nedir bu telaş anlamadım ki.
Adam daha da sinirli bir şekilde;
-Senin saatten haberin yok. Tabi hanımefendi yoga yapacağım diye boyut değiştiriyor, zamanı mekanı unutuyor. Yahu nerede görülmüş bir ev kadının yoga yaptığı. Sen de normal kadınlar gibi dantel yapsan, örgü örsen olmaz mı? Hadi geçtik bulaşıktan yemekten en azından dünyaya dön etrafınla ilgilen. Benim bir kocam, bir kızım var de.
Kadın odasından sinirli sinirli gelerek;
- Bana bak Sulhi, benim yogamı diline dolama. Anlamıyorsun sus bari. Nasıl ki ben senin mucitlik merakına karışmıyorum sen de benim yogama karışma. Yok aromalı kahve yapacakmış, yok tabanı dönen çay bardağı icat edecekmiş. Seri üretime geçip zengin olacakmış. A benim akıl küpü kocam. Bunlar çok akıl işi benim yogam saçmalık öyle mi? Otur yerine iç çayını kahveni. Gelir birazdan kız.
Tartışma daha da şiddetlenmeye başlayacakken kapının zili çaldı. Kadın kapıyı açtığında, biri gençten, esmer, uzun boylu, yakışıklı ve biraz heyecanlı olduğu anlaşılan, diğeri ise orta yaşlı, saçları kırlaşmış, göbekli ve insanı sinir etmeye yetecek derecede sürekli gülen, iki tane polis memuru ile karşılaştı. Oysa ne kadar da emindi kızının geldiğine.
- İyi geceler bayan. Şermin Kurnaz sizin kızınız mı? Diye sordu genç olan?
Kadın korku ve şaşkınlık içinde;
- Evet, dedi.
Orta yaşlı ve sürekli sırıtan polis kadının telaşını ve korkusunu dağıtır düşüncesiyle;
-O artik pizum çizumuz, diye bir espri yaptı ama genç polis dahil hiç kimse gülmemişti. Sulhi Bey kapının kapanma sesini duymadığı için kızının kapıda annesiyle gizli saklı bir şeyler konuştuğunu düşünerek kapıya doğru söylenerek geliyordu. Kızının Karadenizli ressam sevgilisi yüzünden artık Karadeniz şivesiyle konuşmaya başladığını bilen Sulhi Bey espri olsun da ortam gerilmesin diye aynı şiveyle;
-A penum hayirsiz çizum. Saatten haberun yok midur senun, dedikten sonra kapıda iki tane polisi görünce özür dileyerek konuşmasını düzeltti ve karısına göre biraz daha sakin bir şekilde sordu.
- Hayırdır Memur Bey. Kızımla ilgili bir durum mu var? Kötü bir şey yoktur umarım.
Orta yaşlı olan polis;
-Pen de hemşerum sanmişidum sizi, diyerek sırıtmasını kahkahaya çevirdi.
Polisin böylesine rahat ve neşeli olması Sulhi Bey'in rahatlaması için yetmişti. Ancak karısı hiç de sakin değildi. Üstelik sinirlenmişti.
-Yahu kardeşim söylemeyecek misiniz? Kızıma ne oldu? Neden geldiniz? Başına bir iş mi geldi?...
Kadın gittikçe yükselen sinirli sesiyle devam edecekken Sulhi Bey araya girip;
-Gidelim kardeşim. Karakoldaysa kızım emin eller de demektir. Orada olan biteni öğreniriz.
Genç polis atıldı hemen;
- Ondan şüpheniz olmasın efendim, kızınız emin ellerde ama karakolda değil. Kendisi gayet iyi hatta gayet mutlu.Verin elinizi öpeyim.
Kadın da Sulhi Bey'de şaşkınlık içindeydiler. Sonunda dayanamayıp Sulhi Bey'de sesini yükseltti;
-Yahu kardeşim! Gecenin on biri olmuş biz kızımızı bekliyoruz iki tane polis gelip bizim merakımızı giderecek yerde, daha da meraklandırıyor. Ne el öpmesi? Anlatsanıza nedir durum? Nerede kızım? Neler oluyor? Karakolda değil madem siz neden burdasınız?
Orta yaşlı olan polis;
-Tamam hemşerum saçin ol da. Şimdi öğreneceksun her şeyi, dedi gülerek.
Ve devam etti.
- Haçan piz puraya hayirli pir iş içün celduk, deyince Sulhi Bey'in ve karısının gözleri fal taşı gibi açıldı.
Genç polis araya girip diğerini susturdu.
-Sürprizi bozuyorsun Şerif Abi ne demeye girdin hemen meseleye?
Sulhi Bey ve karısı sanki ayarlamış gibi aynı anda bağırdılar;
-Kızımız nerdeeee!!!
Polisler kısa bir şaşkınlık ve endişeyle kendilerini toparladılar. Orta yaşlı olanı yeniden gülmeye başladı. Genç olanıysa;
-Kızınız arabada efendim hemen gidip getireyim, diyerek arabaya doğru hızlı adımlarla ilerledi.
Arkasından bakarak gülmeye devam eden orta yaşlı polis;
-Ha bu iki kenç pirpina firulmuşlar. Yıldırım aşki deyiler. Pen de dedum ki kelun pi supriz yapalum çizun aylesine. Eeee çizinuz da babam bayilir suprizlere deyunce piz da boyle pir şey tertip edelum deduk, laçin pek heyecanli olmadi kenaatimce, diyerek gülmesini sürdürdü.
Sulhi Bey karısına dönüp;
-Hanım bana da öğret şu yogayı. Ben önce bu kızı sonra seni öldürüp uçmak ve Nirvana'ya ulaşmak istiyorum dedi sinirle.
Karısı cevapladı;
-Bana ne kızıyorsun ayol. Benim suçum mu? Bak Sulhi, kızın üstüne gideyim deme sakın, biliyorsun depresyonda. Alttan al.
-Nereye kadar kadın, nereye? Alttan ala ala daha neler açacak başımıza bu deli. Benim suçum nedir ya Rabbim? Bu kızı bana ceza diye mi gönderdin? Anası yoga derdinde kızı koca derdinde. Daha neler gelecek başıma.
Orta yaşlı polis sırıtarak;
- Yoga mi dedunuz siz?
Kadın şaşkın;
-Evet ne oldu?
-Haçan son alti aydur pen de yoga yapayrum. Asapiyete sitrese çok iyu celeyur daa. Onun için hep cüleyrum. Pence siz de paşlamalusunuz Sulhi Peycuğum...
3. bölüm
Şermin mutfakta kahveleri hazırlıyor, annesi odada kıyafetlerini değiştiriyor ve Sulhi Bey, karşısında iki tane polise, tuhaf bakışlarla hal hatır soruyordu. İçinde bulunduğu duruma bir anlam veremiyordu. Her şey onun dışında gelişiyor ve bu durum Sulhi bey'i çileden çıkarıyordu. Tırnaklarını kemirmeye başlamıştı. Kendini hazırlamış, tüm cesaretini toplamış ve "kesin şu saçmalığı, defolun evimden" diye bağırmak üzereydi ki, Şermin, elinde kahvelerle geldi mutfaktan.
-Hanum çizumuz da pek meharetliyumuş daaa, diyerek kahvesini aldı orta yaşlı olan ve sürekli sırıtan polis.
Şermin diğer kahveleri de servis ederken, annesi, üzerinde bir hint kıyafetiyle odasından çıktı. Herkesin (Şermin hariç) şaşkın bakışları arasında kocasının yanına oturdu. Sulhi Bey karısına doğru usulca eğilip mırıldanarak;
-Kimono giyseydin bari, deyip konuklarına doğru dönerek gülümsedi.
Kadın;
-Kusura bakma Sulhi'ciğim kimonomun üzerine mum damladı kuru temizlemeye verdim almadım daha, diye cevapladı mırıldanarak.
Karısının espiri yaptığını düşünüyordu Sulhi Bey ama, gerçekten de karısının bir kimonosu vardı ve kuru temizlemeye vermişti mum lekesi yüzünden.
Kadın kahvesinden bir yudum aldı ve yüzünü buruşturdu. Misafirlerin yanında belli etmemeye çalışarak zorla içti kahvesini. Ama orta yaşlı polis kadının yüzünü buruşturmasından cesaret alarak;
-Ha pu kahvenin tadinda pir teğuşukluk vardir ama çözemiyrum.
Sulhi Bey heyecanlanıp bir yudum alır almaz, kendi yaptığı şeftali aromalı kahveyi pişirdiğini anladı kızının. Hemen orta yaşlı polise dönerek fikrini sordu;
-Nasıl efendim değişik bir tad değil mi? Bu lezzeti başka bir yerde bulmanız mümkün değil. Çok uğraştım bu lezzeti bulmak için. Öyle kolay değil bunu bulmak. Ne deneyler, ne formüller, ne uğraşlar sonrasında yaptım bu kahveyi. Okumadığım kimya kitabı, takip etmediğim bilim dergisi kalmadı yıllarca. Ama hedefime ulaştım sonunda, dedi gururla.
Karısı yalandan sırıtan bir suratla;
-Allah belanı versin Sulhi emi, diye mırıldandı.
Orta yaşlı polis;
-Sulhi Beycuğum ha punun karpuzlusini teneyun derum. Pizum koyde pir yarum akil Dursun vardir da. Köyün kahvesine bakayi. O da sizun cibi teğuşuk aromalar deneyi. Çeşut çeşut cörsenuz neler yapayi. En son nasil yapti pilemeyrum ama, karpuz tadinda teğuşuk pir kahvesini içmişidum. Çok Hoşuma citmişudu. Civar köylere yapip yapip satayi. O yarim akliyunan dünyanun parasunu çazandi daaa.
Sulhi Bey başından kaynar sular dökülmüş gibi kala kaldı. Karısı gülmemek için kendini zor tutuyordu. Orta yaşlı polis konuşmasını sürdürdü;
- Hele pirgün cittum çayini içeyum tedum pizum yarim akilli uşağun. Çayi geturdu yaninde kaşik yok. Dedum "ula akilsuz, parmağumla mu kariştiracağum ha pen bunu? dedu ki; "sen şekerunu at, o karişur."
Aklim almadi Sulhi beycuğum. Şekerleru attum çay bardağunun dibi tönmeye başladi.
Sulhi Bey'in gözler faltaşı gibi açıldı ve;
-Ama ,ama nasıl olur bu bu benim fikrim...
- Penumda fikrim gitti daa. Yarim akliyunan benum tam aklimu uçurdi. Nasil yapti pilemeyrum ama yapip yapip satayi civar köylere.
Sulhi Bey'in karısı dayanamayıp büyük bir kahkaha kopardı. Kriz geçiriyordu gülmekten. Polisler bişey anlamamıştı. Onlarda gülmeye başladılar. Şermin mutfaktan geldi ve babası hariç herkesin katıla katıla gülmesine bakıp, bir anlam veremedi. Bu gülme krizi bitecek gibi değildi. Şermin şaşkın, babası sinirli, tırnaklarını kemiriyor, annesi kanepeye kapaklanmış karnını tuta tuta gülüyor, orta yaşlı polisin yüzü kıpkırmızı olmuş gülmekten, genç polisin gür kahkahaları eşliğinde gözlerinden yaşlar akıyor gülme krizi yüzünden.
Şermin'in gözleri, bir an babasının hüzünlü ve ağlamamak için zor sabreden gözleriyle buluştu. Sulhi Bey çok şey söylemek istiyordu kızına ama, konuşsa ağlamaya başlıyacağını biliyordu. Şermin ayağa kalktı ve var gücüyle bağırdı;
-Yeter be!!! Yeter kesin şu şamatayı. Bu ne biçim kız istemek böyle. Babam sizin eğlenceniz değil. Defolun gidin bu evden. Yıldırım aşkın yıldırım sonu. Yok size kız mız hadi defolun. Gülünecek bir şey varsa herkes gülmeli. Babamı ezdirmem kimseye anladınız mı?
Şermin'in beklenmeyen bu tepkisi sonu gelmez sanılan gülme krizini bıçak gibi kesti bir anda. Herkes şaşkın gözlerle Şermin'e bakıyordu. Genç polis Şermin'e;
-Ama aşkım ben, neden güldüğümü bilmiyorum. Herkes güldü ben de güldüm.
-Hadi ordan be. Daha neden güldüğünü bilmeyen bir adam, beni neden sevdiğini nerden bilecek? Yok sana aşk maşk. Yürüyün hadi. Buraya kadar.
Annesi ve babasının şaşkın bakışları arasında polisleri kapıya kadar beylik laflarla geçirdi Şermin. Polisler neye uğradığını şaşırmış bir vaziyette çıktılar evden.
.....
Genç polis arabayı kullanıyordu. Biraz şaşkın ve biraz da sinirli ;
-Şerif abi artık yeter allahaşkına gülüp durma, diye çıkıştı orta yaşlı polise.
Orta yaşlı polis bir yandan gülüp bir yandan da genç polise cevap veriyordu.
-Ula uşağum, senu ha bu tuhaf ayleye damat olmaktan kurtardum daha ne isteyesun.
Genç polis olanlara bir anlam vermeye çalışıyor bir taraftan da kafasına takılan bir kaç ayrıntıyı merak ediyordu. En sonunda dayanamayıp sordu.
-Şerif Abi bir şey soracağım. Hani bu sizin köylü yarım akıl Dursun var ya.
-Eee
-Sence nasıl yapmış olabilir? Dibi dönen çay bardağını ve o diğer şeyleri.
Orta yaşlı polis öyle bir kahkaha kopardı ki, genç polis arabayı sağa çekmek zorunda kaldı.
-Abi yeter artık allahaşkına. Yine ne oldu. Ne dedim de gülüyorsun bu kadar.
-Ula pen ne deyim sana. Hepiniz mu yarim akilsinuz nedur? Ula ortam şenlensun diye yalandan uydirdum onlari pen. Hiç döner mi cam pardağun tibi? Hadi tiyelum Pu tuhaf ayle yarim akil, inandılar, sende mu inandun ettiğum latifeye da?
4. bölüm
Yoga bitti yaşasın edebiyat...
Ocağın dip tarafında bir taburenin üzerine yerleştirdi ağır koliyi Sulhi Bey. " Amma da ağırmış" diye söylenerek.
Kapının ağzında onu gülümseyerek izleyen Sıktı Hocanın elini sıktı.
- Hocam ne kadar teşekkür etsem azdır. Beni hanımın hem dırdırından hem masrafından kurtardınız. Siz yabancı değilsiniz diye size açabildim derdimi. Nerde görülmüş? Bir ev kadını yoga yapacağım diye, eşini, çocuğunu, akrabasını, komşusunu unutsun. Dünyadan bir haber, tuhaf kokular, garip kıyafetler. Burama gelmişti artık. Çok şükür kurtulduk Hocam, hanımın yoga merakından. Tabi uğraştı uğraştı uçamadı. Kolay mı o cüsseyle uçmak öyle?
Sulhi Bey anlattıkça anlatıyor, Sıtkı bey ise gülümseyerek dinliyordu.
Bir yandan çay dolduruyor Sıtkı bey'e ikram etmek için, bir yandan konuşmaya devam ediyordu.
- Yogayı bırakıp kitaba, edebiyata, şiire başlaması da gözümü korkutmuyor değil ama, hiç yoktan iyidir. Yoga yaparken elleri dizinde bağdaş kurmuş boş boş oturuyordu. Şimdi en azından ellerinde kitap olacak.
Sıtkı Bey çayını yudumlayıp;
-Aman Sulhi Bey boş verin. Hem düşünsenize, ülkemizin tüm kadınları yenge gibi yeniliklere açık, okuyan, merak eden, sorgulayan kadınlar olsaydı böyle mi olurdu halimiz. Uygarlık sınırlarını çoktan aşardık.
- Valla doğru söylüyorsunuz Hocam ama, memlekette bir tek benim hanım böylesi yeniliklere açık olunca, memleket uygarlık sınırlarını aşamadığı gibi, ben cinnet sınırlarına yaklaşıyorum.
- İlahi Sulhi Bey. Bırakın ne yaparsa yapsın yenge hanım. Hatta iyi bile yapıyor. Ben dantel yapan kadın yerine yoga yapan kadını tercih ederim. Ruhu geniş, beyni dolu bir kadın olmalı bizim kadınımız.
Taburenin üzerindeki koliyi işaret ederek sözüne devam etti Sıtkı Bey;
- Yenge Hanım bu kitapları bitirsin yenilerini getiririm ben ona, yeterki okusun. Benim hanım bir tanesinin bile kapağını açmadı bunca yıl. İnsan bir merak eder okur öyle değil mi Sulhi Bey?
Çayından bir yudum alan Sulhi Bey;
- Doğru diyorsunuz Hocam. Okumak elbette güzel ama siz benim hanımı tanımıyorsunuz. Kafaya birşey takmaya görsün. Dünya yıkılsa duymaz. Ne ev umurunda, ne bizim kız, ne de ben. Oturuyor internet denen meretin başına, sabahtan gece yarısına kadar. Zaten bu edebiyat merakı da ordan çıktı. Edebiyat sitelerinden birine takmış kafayı. "Ben de yazar olacağım, şair olacağım. Kadın şairler sesini duyurmalı. Kamuran Esen'den neyim eksik? Tayyibe Atay'dan daha iyi şiir yazamaz mıyım? deyip duruyor. Yazdıklarını da okutmuyor. Sanırsınız benim hanım değil Halide edip Adıvar. Bizimkininde adı var ama kendi yok evde.
Çay, sohbet, ders, teneffüs derken, gün akşam olmuş, Sulhi Bey, kitap kolisi kucağında evine dönüyordu. Hiç sevmezdi sıkış tıkış minibüs yolculuğunu ama, mecburdu. Bu saatte boş minibüs bulması mümkün değildi. Koli olmasa kucağında yürümeyi göze alabilirdi. Güç bela minibüs kapısının önünde bir yer bulup sırtını yaslamıştı. Kolları arasındaki koliden dolayı tutunamıyordu bir yere. Kafasını türlü düşüncelere yoğunlaştırarak sıkışık trafiğe ve şoförün, bu trafikte minibüse sanki dans ettirir gibi kullanmasına, aldırmamaya çalışıyordu. Sol omzuna dokunan bir el ve ardından gelen;
- Abi şurdan iki kişi uzatır mısın? Sorusuyla sabrı biten Sulhi Bey;
-Bu nasıl mümkün olsun kardeşim görmüyormusun iki elimde dolu neremle uzatmamı bekliyorsun? diye bir karşılık verdi.
Minibüste homurdanmalar duyuldu. Sinirli gözler Sulhi Bey'in üstüne çevrildi. Şoför aynadan çatık kaşlarıyla Sulhi Bey'e bakıyordu. Yaşanan gerginliğin sebebini anlamıştı ve ettiği laftan utanmıştı Sulhi Bey ama, iş işten geçmişti artık.
- Yanlış anlama kardeşim kötü niyetli bir söz etmedim ben ellerim dolu diye...
- Kes be kes! Yaşına hörmeten sustum tepemin tasını attırma şimdi!
Sulhi Bey cevap verecekken ani bir frenle minibüsteki herkes öne arkaya şiddetle sallanmış, Sulhi Bey bir yere tutunamadığı için arkasındaki kadının ayağına basmıştı. Kadın;
-Üstüme çık bari be adam yavaş olsana biraz!
Minibüsteki tüm gözler yine Sulhi Bey'in üzerine çevrilmişti. O da çareyi şoföre çıkışmakta bulmuştu.
- Dikkatli sürsene be kardeşim. İnsan mı taşıyorsun hayvan mı?
Gözler yeniden Sulhi Bey'in üzerine çevrilmiş, minibüsteki bir kaç kişi iyice gerilmiş ve yüksek sesle homurdanmaya hatta hakarete varan sözler etmeye başlamıştı. Şoför trafiğe aldırış etmeden minibüsü sağa çekip durdurdu. Ağır hareketlerle geriye doğru dönmeye başladı. Orta parmağına takılı duran ve sallanan tespihini bileğine taktı. Tüm gözler bu sefer şoföre bakıyordu. Sulhi Bey iyice endişelenmeye hatta korkmaya başlamıştı. İçinden;
"Bu adam beni kesin şimdi sille tokat dövüp atacak minibüsten.
İneceğim yere geldim numarası yapsam inanmazlar da şimdi." Diye geçirdi.
Şoför çok ağır bir şekilde, harflerin üstüne basa basa ;
-Değişik misin oğlimmm sen? dedi ve yeniden sürdü arabayı.
Ağır bir küfür ya da yaka paça minibüsten atılmayı bekleyen Sulhi Bey ve minibüstekiler şaşkınlık içindeydi.Kendi kendine düşünmeye başladı Sulhi Bey " Nasıl yani değişik. Bu nasıl bir şey anlamadımki. Küfür desem küfür değil, hakaret etti desem, böyle hakaret mi olur? Hem değişik neyim varki benim? Asıl değişik olan sizlersiniz..." diye, kafasında bu tepkiyi anlamaya çalışarak ineceği yere gelmişti.
5. Bölüm
Sulhi Bey son bir ümitle tekrar bastı zile ama, mümkün mü karısı gelip açsın kapıyı? Merdiven basamağından faydalanıp dizi ile sol kolu arasına sıkıştırdığı koliyi, indirdi yere. Cebinden anahtarını çıkarıp kendisi açtı kapıyı. Koliyi de içeri alarak ayağıyla kapattı. Karısına seslendi ama cevap alamadı. Zaten minibüste yaşadıklarından dolayı sinirleri tepesindeydi. Birilerine çatıp sinirini çıkarmak için bahane arıyordu ve karısının kendisiyle ilgilenmemesi ideal bir bahaneydi. Koliyi çalışma odasına götürdü. Sağlam bir tartışma için kendini hazırlamıştı, fakat kapısını açtığında çalışma odasının, gördüğü manzara karşısında şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemedi önce. Sonra kendisinden hiç beklenmeyen bir kahkaha kopardı ve karısına;
- Yahu Hanım sen birgün beni ya şaşkınlıktan ya sinirden öldüreceksin. Gözlerime inanamıyorum ne bu hal?
Sulhi Bey'in karısı önce uzun uzun baktı yüzüne adamın. Bu bakış Sulhi Bey'i biraz gerse de gülmesine engel olamadı. Nasıl gülmesin, karşısında ince ve yuvarlak camlı gözlükleri olan, ağzında piposu, boynunda bordo bir atkısı, dudakları iki yana büzülmüş, gözleri kısık bir kadın duruyordu.
-Hiç anlamayacaksın beni değil mi Sulhi? Ben bir sırrın peşindeyim. Hayatın anlamının yakalamışım saçlarını, yüzüme çevirmek üzereyim ama, sen geçmiş karşıma gülüyorsun.
- Anlaşıldı Hanım bizim yemek yine sır oldu. Sen hayatın anlamını çevirirken yüzüne ben de dolaba bakayım, bulduğum zeytini, peyniri, domatesi yüzüme çevireyim, diyerek mutfağa yönelmişti Sulhi Bey.
Arkasından seslendi Sulhi Bey'in karısı;
- Bana laf sokmaya çalışma Sulhi. Yemek yaptım. Dolaba bak İkinci Yeni'de duruyor, tencerede. Isıt ye, deyip çalışmasına devam etti.
Yarım dadika geçmeden Sulhi Bey'in sesiyle irkildi kadın;
-Nerede duruyor dedin tencere?
-İkinci Yeni dedim anlamadın mı? Alışsan iyi olacak Sulhi'ciğim, evdeki herşeyin ismini zamanla değiştireceğim. Ezberlemem lazım. Çok şey bilmeliyim ki yazabileyim. Unutma ben edebiyatta kadın sesinin temsilcisi olacağım. Bundan böyle dolabın üst gözüne İkinci Yeni alt gözüne Birinci Yeni diyeceğiz.
Sulhi Bey şaşkın bir gülümsemeyle;
-Anlıyorum seni Hanım. Evde ismi değişen başka şeyler var mı? Mesela ben ikinci yeniden tencereyi alıp neyin üstünde ısıtayım. Ocağa ocak mı diyoruz?
-Hayır Sulhi başka yok ismi değişen. Zamanla değişecek ama herşeyin ismi. Tencereyi al ve ocakta ısıt. Bu arada, benimle dalga geçtiğini hissetmiyor değilim ama, yakında bu benim karım diye gururlanacaksın değiştirdiğim bu isimler sayesinde. Yabancı değilsin sana da bir imzalı kitabımı veririm. Ha unuttum bak, yatak odasındaki çeyiz sandığımın ismi, antika olduğu için Servet-i Fünun olarak değişmiştir.
Sulhi Bey gülmemek için kendini zor tutarak;
- Güzel karıcığım benim o halde bizim yatağın adını da Garip koyalım. Orhan Veli'nin şiirleri gibi kısa ve öz faaliyetler. Çabucak olup biten...
-Defol Sulhi! git yemeğini ye benim konsantrasyonumu bozma. O Garip dediğin yatakta bir zamanlar yazılan destanları unuttun sanırım.
- Nasıl unuturum Hanım, o destanların özeti ortada işte. Kızımız Şermin. Anasına bakan bu kızı nasıl alır bilmiyorum valla, deyip bir kahkaha kopardı ve mutfağa kaçtı Sulhi Bey.
6. Bölüm
Sulhi Bey uyanır uyanmaz saate baktı. Sabahın altısıydı. Karısını yatakta göremeyince telaşlandı. Kalkıp mutfağa baktı. "Belki de bana kahvaltı hazırlıyordur" diye geçirdi içinden. Mutfakta da yoktu. "En son bakılacak yere bakıyorum ben de saf gibi," diye söylenerek diğer odalara, banyoya, Şermin'in odasına baktı. Evin hiç bir yerinde yoktu.
Şermin'i uyandırdı telaşla;
- Kızım kalk annen yok!
Şermin uykulu uykulu cevapladı.
-Saçmalama baba annem var benim.
Sulhi Bey telaşlı ve şaşkın;
-Yahu öyle değil, annen evde yok, kayıp! Bu saatte nereye gitmiş olabilir?
Şermin yatağından doğrulup babasına baktı.
-Niye bu kadar telaşlanıyorsun ki babacığım. Annemi tanımıyor musun? Kimbilir ne takıldı aklına. Gelir birazdan.
Sulhi Bey'in telaşına rağmen Şermin oldukça sakindi. Sözlerine devam etti;
-Çatıya çıkmıştır yine. Güneşin doğuşunu izleyerek şiir yazmaya çalışıyordur.
Şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı neredeyse Sulhi Bey;
-Yahu delirdiniz mi? Ne çatısı? Ne şiiri? Sabahın bu saatinde.
Odadan çıkıp çatıdaki karısını indirmeye gidiyordu ki Sulhi Bey, Şermin arkasından seslendi;
- Babacığım! Akşam söylemeyi unuttum, senin o karpuz suyu aromalı kahvenden bir kilo sipariş var. Bir hafta içinde olur dedim, yapabilir misin?
Çatıdan karısını indirmeye giden Sulhi Bey yüzünde sevinçli bir gülümsemeyle kızının yanına geri döndü.
-Ne söylüyorsun kızım doğru mu bu? İlk sipariş geldi yani. Bu harika. Bir kilo ile başlar bu işler kzım. Arkası çığ gibi gelir. Kim istedi? Nerden duymuş? Tadını bilerek mi sipariş veriyor? Anlat hadi!
- Dün yine yanlışlıkla normal kahve yapıyorum diye karpuz aromalı kahvenden yapmışım. İyi ki yapmışım. Çok beğendi. Ben de uzun uzun anlattım senin bu konudaki maharetini. O da hemen bir kilo sipariş etti. Diğer çeşitlerden de alacakmış zamanla.
Sulhi Bey için bundan daha sevindirici bir haber olamazdı sabahın bu saatinde. Çatıda ki karısını unutup heyecanla sormaya devam etti;
- Kim peki. Komşu kadınlardan biri mi?
-Yok baba, annemin edebiyat koçu.
Sulhi Bey'in gülen yüzünde anında bir şaşkınlık ifadesi belirdi. Karısından yeni bir sürpriz bekliyordu zaten;
-Kim dedin kızım? Ne koçu?
-Edebiyat koçu baba. Annem edebiyata verdi ya kendini. Yazdıklarını denetleyen ona yol gösteren nasıl yazması gerektiğini öğreten bir adam işte.
Sulhi Bey'in aklından bir an büyük bir hızla çıkıp karısını çatıdan aşağı atma fikri geçti.
-Şermin kızım bu bir şaka, değil mi? Şaka olduğunu söyle kızım! Şiir yazmak için bir koç tutup ona para vermediğini söyle annenin. Şaka yaptım baba de!!!
Sinirden ve şaşkınlıktan ağlayacak gibi olmuştu Sulhi Bey. Odadan çıkıp çatıdaki karısını indirmeye gidecekken, karısı girdi içeri. Alışık olmadığı için bu saatte kocasının ve kızının uyanık olmasına, şaşkınlıkla sordu;
-Hayırdır bu saatte neden uyumuyorsunuz? Sulhi, sen saat sekizden önce kalkmazdın daha yedi olmamış.
Sulhi Bey kendini biraz toparlamaya çalışıp sakince sordu;
- Neredeydin hanım?
-Güneşin doğuşunu seyrettim ayol ne var bunda. Bunun için mi kaçtı uykunuz? çok mu meraklandırdım sizi?
Faydasız bir iyimserlikle kızı Şermin'in uykulu uykulu saçmalamış olabileceğini düşündü Sulhi Bey. Karısı Pakize'de olsa olsa sabah yürüyüşüne çıkmış olabilirdi.
- Çatıdan sesler geliyordu o yüzden uyandım. Kedilerdir heralde, anlayamadım tam olarak. Uykum kaçtı sonra uyuyamadım, diye karısının ağzını aradı.
Sulhi Bey'in karısı gülerek yanıtladı;
- Bendim ayol çatıdaki. Güneşin doğuşu nerden izlenir ki başka.
Sulhi Bey ağlamaklı;
- Yahu Hanım, beni çıldırtmak mı niyetin sabah sabah? Kocası bir saat sonra işe gidecek bir kadının çatıda ne işi var sabahın körü!
-Bana bak Sulhi, öyle benim herşeyime laf edip, çıldırıp durma tamam mı? "Ben yoğunluğuna yaşıyorum. Benim yaşadıklarımdan öğrendiğim şeyler var." Senden beni şimdi anlamanı beklemiyorum ama günü gelince anlayacaksın. Karışma bana ve sanatıma!
Sulhi Bey ne diyeceğini bilemez bir halde mutfağa gidip bir sigara yaktı. Sinirden ağlamak üzereydi. Kendi kendine söylendi. "Hey allahım nedir benim suçum? Bunlar bana reva mı? Bu kadın benim başıma ne haller açacak daha."
Sulhi Bey bir yandan karısına sinir oluyor, bir yandan da bir kilo karpuz aromalı kahve yapmanın maliyetini hesaplıyordu, sevincini bastırarak.
Şermin annesine fısıltıyla;
- Anne, babam edebiyat koçunu biliyor. Uykulu uykulu anlatıverdim. Fazla üstüne gitme. Sinirli zaten.
Pakize Hanım kızına;
- Merak etme sen, ben gönlünü alırım şimdi Sulhi'min. Biraz delidir doludur ama, benim kocam bitanedir.
Şermin yatağında yeniden uyku pozisyonunu alıp;
-Ay hangimiz deliyiz hangimiz doluyuz ben anlamadım anneciğim. Hadi ben biraz daha uyuyacağım.
Pakize Hanım kızının saçlarını okşayarak;
- Öyle deme kızım "ya içindeyizdir çemberin ya da dışında yer alıyoruzdur"
Şermin birşey anlamadığından "Hı hı" deyip gözlerini kapattı.
Pakize Hanım mutfağa gelip kocasının yanağına bir öpücük kondurduktan sonra;
- Dur hayatım, madem erken kalktın sana güzel bir kahvaltı hazırlayayım.
Sulhi Bey'in şaşkınlıktan nutku tutuldu.
- Pardon sizi birine benzettim, benim hanım olabilir misiniz? Tam çıkaramadım da.
- Aman Sulhi. Bilmiyormuşsun gibi seni ne kadar sevdiğimi. Sen benim bir tane kocamsın. Tuzlu ekmek gibi seviyorum seni.
Sulhi Bey şaşkın;
-Ne gibi, ne gibi?
-Aman beee, anla işte "ekmeği tuza banıp yer gibi." Kaç yaşında olursan ol kocacığım sen benim hep Birinci Yeni'm kalacaksın.
Sulhi bey karısının bu güzel sözlerinden hoşlanmıştı, anlamasa da. Karısı dolabın İkinci Yeni'sinden kahvaltılıkları çıkarırken, onu izledi ve edebiyat koçu meselesini akşam konuşmaya karar verdi Sulhi Bey.
7. Bölüm
Sulhi Bey kahvaltısını yapıp karısıyla vedalaştı. Kapıyı kapatmadan önce karısına;
- Ben ne zorluklarla yüklendim kocaman koliyi, ta nerelerden taşıdım, sen açmamışsın bile Hanım, dedi.
Pakize Hanım;
-Ayyyyy, Canım Kocacığım benim, kıyamam ben sana. Ben de tam bugün başlamayı düşünüyordum. Kaç gündür ilham peşinde koşturmaktan canım çıktı.
İlham kelimesini duyunca Sulhi Bey hemen atıldı;
-Bana bak Pakize bir daha duyarsam öyle çatılara çıktığını filan, yemin ederim adımımı atmam bu eve. Okulda yatar kalkarım.
-Ay saçmalama Sulhi. Çocuk gibisin valla. Hem sen de çıkıyorsun çatıya anten düzeltmek için, yalan mı?
-Yahu Hanım çıldırtma beni antenle şiir bir mi? Nerde görülmüş bir ev kadının şiir yazmak için çatılarda dolaştığı.
-Ay tamam Sulhi tamam, çıkmam bir daha. Senin beni anlaman çok zor. Ne yapalım bu da benim kaderimmiş. Duygu Asena görse şu hallerimi ne romanlar yazardı.
- O rahmetli görse bizim aileyi fikri bir anda değişirdi ve yazacağı ilk romanın adı " Adamın Adı Yok" olurdu heralde.
Pakize Hanım tartışma çıkmasını istemediğinden, kısa kesti konuşmayı;
-Hadi Sulhi'ciğim minibüsü kaçıracaksın. Beni de oyalıyorsun. Akşama görüşürüz, kolay gelsin sana. Çatıya çıkmak yok artık tamam. Zaten en güzel çatı henüz çıkılmamış olandır.
Sulhi Bey "pesüpanallah" diyerek uzaklaştı.
Kocasını uğurlayıp mutfağa döndü kadın. Kendine bir çay alıp odasına geçti. Sigara yaktı bir tane. Ne yazsam diye düşünmeye başladı. Beyninde uçuşan imgeleri toparlayıp bir şiir oluşturmaya uğraşırken Şermin'in sesiyle irkildi;
-Anne, bugün senin o yeşil elbiseni giyebilir miyim? Çok önemli bir buluşmam var.
-Giy tabiki kızım senden kıymetli mi? Hem ne buluşmasıymış bu? Anlat bakalım.
-Anneciğim hiç sorma. Sanırım ben yine aşık oldum.
Pakize Hanım beklediği bu cevap karşısında hiç şaşırmadı. Gülümseyerek;
-Nasıl oldun yine deli kız, söyle bakalım.
Şermin gözlerini kapatıp ellerini kalbinin hizasında birleştirerek;
-Onu ilk defa dün gördüm anne. Arkadaşlarla yemek yerken. Leman'ın iş yerinden arkadaşıymış. Tam karşımda oturuyordu. Mavi gözlerinin ırmakları kalbimin göllerini doldurdu. Ruhumun geniş kapısını aralayıp, usulca süzüldü gönlümün ovalarına.
İlham peşinde koşturan Pakize Hanım Şermin'in bu sözleriyle irkildi ve yutkunarak;
-Sonra ne oldu kızım devam et, dedi.
Şermin anlatıyor Pakize Hanım gizlice not ediyordu kızının sözlerini.
-Gözlerim iki uçurtmaydı sanki anne, onun tel örgülerine takılmış. Elleri iki gemi gibi batsın istedim, saçlarımın dalgaları arasında.
Şermin kendini kaptırmış, kolları iki yana açık, bir ayağı kitap kolisinin üzerinde sahneden binlerce kişiye seslenir gibi annesine anlatıyordu aşkını.
-Kalbimin penceresinden, gün ışığı gibi doldu içime bakışlarındaki aydınlık. Dilim özünü unuttu, belleğim sözcükleri.
Pakize Hanım hayretle ve heyecanla kızını dinliyor ve hızlı hızlı not ediyordu sözlerini.
-Sonra ne oldu kızım? Anlat hadi.
Şermin ışıltılı gözleriyle devam etti.
-Sonra bana doğru eğildi ve sessizce, benim için dünyanın en güzel cümlesini kurdu anne. Ruhumun susuz kalmış ormanlarına usulca ama uzunca yağan bir yağmur gibi döküldü o sözler.
Pakize Hanım'ın heyecanı ve dikkati iyice arttı. O cümle kızının sözlerinden oluşturacağı şiirine müthiş bir final olabilirdi. Heyecanla;
- Söyle hadi neymiş o cümle, bak nasıl da heyecanlandım.
Şermin kolları açık, ayagı kitap kolisinde devam etti;
- Bana doğru eğildi ve dedi ki; "Yarın seninle burada buluşup kumpir yiyelim mi?"
Pakize Hanım yüzünü buruşturarak;
-Kumpir? dedi.
-Evet anne kumpir. Beni kumpir yemeye davet etti. Demek ki hoşlandı benden.
Pakize Hanım biten heyecanının ardından, sonuca ulaşamamanın verdiği üzünçle;
-İndir ayagını kızım. O kolinin içi kitap dolu. Basılmaz kitaplara. Edebiyata saygı isterim bu evde.
Şermin gülerek;
-Ay fena mı anne? bir sürü basılmış kitabın oldu işte, dedi.
-Sen de geç dalganı baban gibi. Birgün çok pişman olacaksınız. Eserlerim herkesin diline düşecek. O zaman görüşeceğim sizinle.
Annesinin yanağına bir öpücük kondurduktan sonra en sevimli haliyle;
-Şaka yaptım annelerin en güzeline. Kızma hemen. Kumpir yedikten sonra Necati'yle eve gelelim mi? Ne dersin? Yeni damat adayını tanımış olursun.
-Necati miymiş çocuğun adı? Gelin tabi. Tanışalım bakalım damat adayımızla. İlk günden damat adayı olması ayrı bir konu ya neyse.
-Evet aşık olduğum çocuğun adı. Babasının çok sevdiği bir şair varmış onun adını vermiş.
-Ben duymadım Necati diye bir şair.
Şermin;
-Ben de duymadım anne. Aman neyse hadi ben gittim. Kumpirlerimizi yedikten sonra çay içmeye geliriz eve kendisine sorarsın, diyerek odasına geçti, yeşil elbiseyi giydi, makyajını yaptı, çantasını aldı ve çıktı evden.
Pakize Hanım, Şermin gider gitmez aldığı notları temize çekmeye koyuldu. Sonra da koliden kitapları çıkarıp kitaplığa yerleştirmeye başladı. Sonra birden kızı ve Necati'nin çaya geleceklerini hatırlayınca kalkıp temizlik yaptı. Kızını mahcup etmek istemiyordu evin dağınıklığıyla. Temizliği bitirince mutfağa geçip iki tepsi kurabiye yaptı, çayın yanında iyi gider diye düşünerek. Zaman çabucak geçmiş, kızı, aklını başından alan adamla birlikte, kapıyı çalmıştı.
Balkonda oturup çay keyfi yapmak için güzel bir hava vardı. Şermin'le Necati tanışma faslından sonra balkona, Pakize Hanım'sa mutfağa geçti. Bir süre sonra kendi elleriyle yaptığı kurabiyelerle geldi balkona Pakize Hanım. Şermin annesine yardımcı olmak için mutfağa gidip çayları getirdi.
Pakize Hanım Necati'ye dönerek;
- Eee oğlum, Şermin'in dediğine göre baban çok severmiş şiiri.
-Evet efendim o yüzden adım Necati. Çok sevdiği bir şairin adıymış.
-Ben çıkaramadım Necati diye bir şair ama?
-Abim var benim, asıl onun adı şairin adıymış. Benimki şairin ikinci adı. Abimin adı Behçet.
Pakize Hanım;
- Tamam öyle desene Behçet Necatigil. Senin adın kısa kalmış ama, dedi gülerek.
-Bir de kız kardeşim var efendim.
Pakize Hanım ve Şermin birlikte atıldılar hemen;
- Onun adı da Gil o zaman.
Bu sefer Necati gülmeye başladı.
-Aman efendim saçmalamayın Gil diye isim mi olur?
Yaklaşık iki dakika süren bir sessizlik oldu. Hiç kimse hiç bir şey sormadı, söylemedi. Sessizce çaylarını yudumladılar.
Sessizliği bozan Necati oldu;
-Gül.
Şermin ve Pakize Hanım şaşkın, Necati'nin yüzüne baktılar. Necati devam etti;
-Kız kardeşimin adı diyorum. Gül.
Pakize Hanım gülmemek için kendini zor tutuyordu. Şermin şaşkın ve kafasında sanki bir şey hesaplıyormuş gibi karşı duvara bakıyordu.Yine kısa süreli bir sessizlik oldu. Bu sefer sessizliği Şermin bozdu;
-Eeee! o zaman Behçet Necatigül oluyor, diye mırıldanarak.
8. Bölüm
Ders zili çalmış, öğretmenler yavaş yavaş sınıflarına doğru gitmeye başlamıştı. Sulhi Bey, boş çay bardaklarını toplayıp lavabonun önüne özensizce bıraktı. Kimsenin kalmadığını görünce elbise dolabından malzemelerini çıkarıp yeni projesini hayata geçirmek için çalışmasına devam etti. Projesinin adı; İpsiz Uçurtma idi.
Yaklaşık bir buçuk metre boyunda demir çubuk, motorlu küçük bir pervane ve küçük bir karton uçurtmadan ibaretti. Basit ama Sulhi Bey'i heyecanlandıran bir işti. Çünkü projesinin amacını insani duyarlılığın bir gereği olarak görüyordu. Demir çubuğun ucuna monte ettiği küçük pervane, kısa bir iple tekerlekli sandalyenin koluna bağlı uçurtmayı, rüzgâra ve ipe ihtiyaç duymadan evin içinde uçuracak ve bu binlerce engelli çocuğu sevindirecekti.
İşine dalmış olan Sulhi Bey'i bir süre sessizce izleyen okulun hademesi Resul Dayı dayanamayıp sordu;
—Hayrola Sulhi Ağam, yine mucitlik peşindesin galiba?
Resul Dayı'nın sesiyle irkilen Sulhi Bey toparlanmak istese de artık gerek kalmadığını elindeki malzemeyi gören Resul Dayıdan projeyi gizlemesinin bir anlamı olmadığını düşünerek;
—Gel Resul Dayı, gel. Hayırlı bir iş için uğraşıyorum. Çok sevabı var.
Resul Dayı merakla yaklaştı Sulhi Bey'e.
—Bak Resul Dayı, bu demirin ucuna uçurtmayı bağlıyorsun. Bu küçük pervaneyi buraya monte ediyorsun. Demir çubuğu tekerlekli sandalyeye kaynak yapıyorsun. Düğmeye basınca pervane dönüyor, uçurtmayı olduğu yerde uçuruyor. Evden çıkmaya, peşinden koşmaya gerek yok yani. Tekerlekli sandalyeye mahkûm binlerce yavrumuz var. Evin içindeyken bile uçurtma sevincini yaşasın istiyorum.
Resul Dayı'nın aklına pek yatmamakla birlikte;
—Büyük adamsın Sulhi Ağam. Bu sefer vuracaksın paranın gözüne.
Sulhi Bey işin duyarlılık kısmıyla hiç ilgilenmeyen Resul Dayı'ya bozulmuştu.
—Para ikinci planda Resul Dayı. Ayrıca bana Sulhi Ağam deyip durma kaç defa uyardım Sulhi Bey diyeceksin diye.
— Tamam beyim, tamam kızma. Yap ordan bir karpuzlu da içelim şöyle keyifle.
Karpuzlu kahvesinin tek müşterisi olan Resul Dayı'yı küstürmek istemiyordu. Kızgınlığını hemen bastırıp;
—Otur hadi Resul Dayı, yapayım iki karpuzlu da içelim.
—Tamam Sulhi Bey ama rica ederim bana dayı deme. Resul Bey de. Aynı yaşlardayız yahu.
Sulhi Bey sözünün ardından gevrek gevrek gülen Resul Dayı'ya cevap vermeden elindeki malzemeleri toparlayıp yerine koydu. Karpuzlu kahveleri pişirmeye başladı daha önce hiç duyulmamış bir türküyü mırıldanarak.
Ellerinde tülbent olsam
Yar başına sarsan beni
Gelen geçen yolculardan
Bir kerecik sorsan beni.
Aman dağlar yüce dağlar
Ağlarım ben nice dağlar
Benzemiyom hiç bir halta
Aşkın yüreğime sulta
Ben odun olsam sen balta
Vurup vurup kırsan beni
Aman dağlar eğri dağlar
Ne güzeldir seyri dağlar
Şehvetiyem göynek olsam
Yârim gövdene dolansam
Yağmur yağsa da ıslansam
Gül dalına sersen beni.
Aman dağlar büyük dağlar
Ben kazılmış höyük dağlar
Kapının ağzında şaşkın ve hayretler içinde sessizce Sulhi Bey'i dinleyen Resul Dayı tok sesiyle;
—Ula bu nasıl türküdür Sulhi Ağam heç duymamışam.
Resul Dayının sesiyle irkilip kahveyi fincanın tabağına döken ve bu durumu kızgınlıkla bastırmaya çalışan Sulhi Bey;
—Bana ağam deme diyorum yine diyorsun. Olmuyor ama kızıyorum, diyerek fincanın tabağını değiştirdi.
Oturup kahvelerini yudumlarken, Sulhi Bey;
—Babam askerdeyken çavuşmuş. Onun askerlerinden biri hep böyle türküler söylermiş. Adı Murtaza imiş ama babam ona “sesinde pek şehvetliymiş” deyince adamın ismi Şehvet kalmış. Ben çocukken adamı bir kez gördüm. İstanbul'a yolu düşüp gelmiş işte, bizde kaldıydı sabaha kadar türkü söyletmişti babam. O söylemiş babam teybe kaydetmiş. Yıllardır saklayıp durdu o kaseti. Ben büyüyünce babam çok seviyor diye o kaseti stüdyoya götürüp yeniden kayıt yaptırdım, temizlettim, kopyasını çıkarttırdım kaybolursa elimde yedeği dursun diye. Benden başka bilen yoktur bu türküleri. Değeri bilinmemiş anlaşılamamış birisi ama bana göre büyük ve sıra dışı bir halk ozanımızdır Şehveti...
Resul Dayı kahvesinin son yudumunu içip;
—Vallah güzelmiş türkü. Değişik ama çok beğendim. Bir ara bana da çoğaltsan ben de dinlesem ya.
—Yoooo olmaz Resul Dayı, bu çok nadide bir kaset. Öyle elden ele heba edemem. Ancak bir kaset firması alır piyasaya sürerim derse veririm.
Resul Dayı bozulmuş bir ifadeyle;
—Peki Sulhi Ağam, istemedim say. Ha bu arada bana Resul Dayı deme bi daha Sulhi Ağam, bozuluyorum. Resul Bey de bana.
9. Bölüm
Sulhi Bey bir hayli yorgun işten eve dönüyordu. Karısının siparişlerini almak için evinden bir durak önce inmiş markete uğramıştı. Alışverişini yaptıktan sonra elinde poşetlerle ağır ağır yürüyerek evine doğru ilerliyordu. Birkaç adım daha attıktan sonra karşı evin duvarındaki afişleri görünce gözleri yuvasından fırladı. Altlarında “umutsuz kalmayın” “reformlarımıza ortak olun” gibi sloganlar yazılı kocaman afişlerlerin üzerinde karısının fotoğrafları bulunuyordu.
Adımlarını hızlandırdı. Neredeyse koşuyordu bir an önce eve varıp neler olup bittiğini anlamak için. Kapıyı adeta yumrukluyordu. Karısı kapıyı açıp da Sulhi Bey’i o halde görünce irkildi bir an için;
—Hayırdır Sulhiciğim ne bu hal?
—Ben soruyorum asıl hanım ne bu hal? Mahallenin duvarlarında boy boy fotoğrafların asılı! Ne demek oluyor bu?
Pakize Hanım Sulhi Bey’i bu kadar kızdıran sebebi anladıktan sonra onu biraz yumuşatmak adına;
—İlahi kocacığım bu mu seni böyle dellendiren? Pavyonda işe başladım müziğe verdim kendimi, deyip bir kahkaha kopardı. Sulhi Beyin yüzündeki ifadenin daha da sertleştiğini görünce de elindeki poşetleri alıp;
-Gel içeri gel canım kocacığım benim. Anlatacağım şimdi. Sizlere haftalardır hazırladığım sürprizi söyleme zamanı geldi.
Sulhi Bey anlamsızca karısının yüzüne bakarak içeri girdi ve mutfağa yöneldi. Önce bir sigara içmek istiyordu. “Bir gün deli edecek bu kadın beni” diye söylenerek mutfağa girdiğinde masanın etrafında üç kişinin oturmuş çaylarını yudumladığını gördü.
Şaşkın ve meraklı bir ifadeyle kekeleyerek;
—Ho ho hoş geldiniz, dedi ve karısının yüzüne çevirdi bakışlarını. Pakize Hanım her şey normalmiş gibi davranıyordu.
—Tanıştırayım Sulhiciğim, bunlar benim yol arkadaşlarım.
Sulhi Bey’in “Ne yolu? Ne arkadaşı? Demesine fırsat vermeden devam etti Pakize Hanım;
—Bak Sulhiciğim, sen de en az benim kadar gündemi takip eden birisin. Malûm ülkemizde her şey yolunda gitmiyor. Bu duruma birisinin el atması gerekiyordu. Ben ve arkadaşlarım tüm zorlukları göze alarak bu yola baş koyduk. Şimdilik dört kişiyiz ama hızla çoğalıp iktidara geleceğiz. Kuracağımız partinin başında bir kadın yani senin karın olacak Sulhi. Sevinmelisin ve bize destek vermelisin. Bundan sonra bir siyasetçinin kocası olarak sana da önemli görevler düşecek bunu unutma. Türkiye Umut ve Reform Partisi olarak çalışmalarımıza başladık Sulhiciğim. Şimdilik afişlerle ve yakında yapacağımız etkinliklerle adımızı duyuracak sonrada tüm ülkeye dalga dalga yayılacağız.
Pakize Hanım kendini kaptırmış konuşmasını sürdürürken çıldırmamak ya da gülme krizine girmemek için dudaklarını kemiren Sulhi Bey dayanamayıp kahkahayı patlattı.
—Bir Dakka bir Dakka! Türkiye Umut ve Reform Partisi mi dedin. Yani TURP. Yani siz kısaca TURP’sunuz öyle mi? İnsanlar TURP’a oy verecek. Yanına havuç da rendeleyin çeşitliliğimizi simgeler ha ne dersin? Diyerek gülmesine devam etti. Misafirler biraz bozulmuştu ama “adam haklı” der gibi birbirlerine baktılar. İçlerinden biraz irice olan iyi giyimli saçsız ama şıklığıyla dikkat çeken Selmi Bey araya girerek;
—Bakın Sulhi Bey isim önemli elbette ama bu kadar takılmayalım. Mühim olan isimden çok yapacaklarımız. İnsanlarımızın umuda ve reforma ihtiyacı var. Birileri ekmek bulamazken birilerinin börekle çörekle beslenmesi sizinde içinize sinmiyordur herhalde. Getireceğimiz reformlarla herkes börek yiyebilecek, herkes eşit olacak. Kiminin yaşamı kare, kiminin üçgen kiminin dikdörtgen ama bakın dünya ne güzel yuvarlak yuvarlak.
Sulhi Bey Selmi Bey’in lafını keserek;
—Benim yaşamımın yamuk olduğu kesin dedi ve devam etti;
—Bakın Selmi Bey sizi anlamaya çalışıyorum hatta hak veriyorum ama sizde kendinizi benim yerime koyun ve düşünün akşam işten yorgun argın eve geliyorsunuz, karınız yemek yapmıştır diye hayal ederken bir de bakıyorsunuz ki evinizin mutfağında hiç tanımadığınız insanlar ve karınız TURP diye bir parti kurup ülkeyi kurtarmaya çalışıyor. Madem misyonunuz açları doyurmak benden başlayabilirsiniz.
Selmi Bey’in karısı olan sarışın, uzun boylu genç görünümlü, sürekli gülümseyen güzel bayan araya girip;
—Düşünmez olur muyuz Sulhi Bey. Pakize ablamla iki tepsi nefis bir börek yaptık siz geleceksiniz diye. Gerçi Selmi dayanamayıp iki dilimini yedi ama doymaz o iki dilimle. Şimdi güzel bir çay demleyip börek ziyafeti çekelim hep birlikte. Hem kaynaşmış oluruz böylelikle.
İki tepsi böreği duyunca Sulhi Beyin yelkenleri suya inmişti.
Devam Edecek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder