Gecenin kırbacı şakladıkça, düşlerimin çıplak sırtından yayıldı acı. Dilim dilim özlem, ılık ılık yalnızlıktı, düşümden ruhuma sızan kan.Ben seni düşündükçe hayat üstüme doğrulttu mızraklarını. Ama ben seni düşündüm hep mızrak ucunda. Ekseriyetle geceleri düşündüm seni. Kırbacı daha bir şaklıyordu gecenin. Düşlerimin sırtı daha bir çıplaktı ama, geceleri sana daha çoktum. Gündüzümü kiralamıştım bir şirkete, bir işe, bir koşturmacaya. Evimin kirası, suyumun faturası derken, daha giyinik düşlerle geçiyordu gündüzlerim. Ama gecelerim öylemi. Sen ve senli düşlerim, hasretinin bıçağını bileyleyip usul usul kesiyordu düşlerimin etini. Bu bir ayindi. Bir zikir. Bir kendinden geçiş ve yeniden varoluş.
Düşüncem dolup taşıyordu birçok şeyle. Örneğin Tuzla'da bir işçi tam da güverteden denize düşerken ne düşünüyordu.bunu gerçekten merak ediyordum. Öleceğini mi? Yoksa çocuğuna alamadığı ayakkabıyı mı? Ben, Tuzla'da denize düşmekte olan bir işçi olsam şunu düşünürdüm belki de: "Keşke bugünkü yövmiyemi anama yollasalar. "
Bazen de ülkemin kadınlarını düşünürüm. Ezilmişliklerini. Muratsızlıklarını. Acılarını, ağıtlarını, özlemlerini ve nasıl da güçlü olduklarını. Onca acıya nasıl katlandıklarını. "Baba beni kocaya verme, baba beni satma" -baba beni okula gönder-diyemeyen,kardeşinin, namusuna bekçi duruşuyla, gözyüzünü bizlere nazaran daha nadir gören, başı öne eğik kızlarını ülkemin.
Ya çocuklar. Çocukları ülkemin. Okulu uzak yirmi kilometre yürü babam, de babam, yağmur da, kar da, kışta. Kaç gel büyük şehre çırak ol, olamazsan mendil sat, çiçek sat, o da olmadı kap ve kaç.
Bir ömre daha baştan "görülmüştür" damgası.
Büyük şehir gül kokmaz, gül kanar.
Mendili bol çocukların ama, sarmazki gül yarasını.
Mafyadan, çeteden, şehrin öteki sahiplerinden dolayı zordur bir köşe kapmak ama, ömrü çoktan kapılmış ve kaçılmıştır artık...
Daha neler neler. Düşüncemi dolduran ne kıyametler. Seninle doluyken düşüncem, biraz daha uzaklaşırım, insandan, hayattan, akıp giden zamandan.
Acıdır seni düşünmek. Ama güzeldir bana.
Şair demiş ya,
"kamyonlar kavun taşır ben hep seni düşünürüm"
Darılmasın Külebi, mazot çok pahalı artık, toprak eski veriminde değil, kavunların tadı kalmadı, çiftçi borç içinde, komyoncular iş yapamıyor.
Kamyonlar kavun taşıyamasa da ben hep seni düşünüyorum...
Seni daha sade düşünmek, daha ince, daha yalnız düşünmek istiyorum. Ama elimde değil. Seni düşünmenin bir kırbacı daha şaklarken düşlerimin çıplak sırtında, yoksulluk sınırı, açlık sınırı gibi rakamlar geçiyor aklımdan.
Ve sınırları zorlayan sabrı insanların.
Ustanın dediği gibi;
"Seni düşünmek güzel şey,
Seni düşünmek ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden,
En güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey."
Benim için acı da olsa seni düşünmek, o acıyla çiçekleniyor kalbim. Ruhumun baharına serpilen acı tohumlarla açıyor olsa da kalbimin çiçekleri, pişiyor ruhumun toprağı, acısıyla hasretinin.
Bereketimsin.
Barış Çelimli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder