Güne güzel başlamaktı niyetim. Şubat ayının son günü sanki mayıs ayının ilk gününü ödünç almıştı. Hava olabildiğine güzel.
Bir günü güzelleştirmek için Çengelköy'de martı, vapur ve dalga seslerinin eşliğinde taze çay içmekten daha iyi ne olabilirdi
ki...
Sahile kadar yürüdüm. Büyük çınarın dibinde, denizi seyredecek biçimde küçük bir masaya oturdum. Yanıma gelen garsona taze ve demli bir çay söyledikten sonra, bakışlarımı çırılçıplak soyup; boğazın, martıların, irili ufaklı gemilerin ve köprünün koynuna soktum. Çayımdan ilk yudumu almamla birlikte iskeleden ayrılan bir şehir hatları vapuru, heybetine rağmen genç ve zarif bir gelin gibi ağır ağır süzülüp, Beşiktaş'a doğru ilerlemeye başladı...
İşine gidenler, okuluna gidenler...
Şiir yazasım vardı ama aklımı kemirmeye başlamıştı. İşine gidenler, okuluna gidenler... İş... Okul...
İşine gidenlerin okula giden çocukları, okula gidenlerin işe giden babaları... Sabahın bu saati, şehrin her
yerinde bu insanlar vardı. İşine gidenler, okula gidenler, gidecek işi olmayanlar. Ve okula gidecek gücü olmayanlar. İş, emek, hak, sendika, eğitim, fırsat eşitliği...
Yine dalıp gitmiştim, ama maksadım güne güzel başlamak değil miydi benim? Martılar, vapurlar, dalga sesleri. Garsondan bir çay daha istedim. Kafamı dağıtmak ve çayımı yudumlayarak şiir yazmak için. Bir iki dize karaladım. Şiir yazasım vardı ama arkası gelmedi. Çantama koydum kâğıdı kalemi.
Çayı beklerken kafası masanın hizasında, iri, kara gözlü, dünyalar güzeli bir çocuk "Abi bir mendil alır mısın?" dedi. Yazmayı
beceremediğim o şiir, sabahın bu saati uykulu gözleriyle bana mendil satmaya çalışıyordu. Aldım bir tane mendil. Hesapta çocuğu sevindirmek için ama o gün gerçekten gerekiyormuş mendil. Çocuk diğer masalara yöneldi, ben ardından bakıp diğer hayatlara yöneldim. Kreşte, anaokulunda, evinde, bahçesinde, yatağında onun yaşıtı çocuklar... Bir mendil satmasını, belki yirmi yaşına da gelse öğrenemeyecek çocuklar. Ben çocuğun ardından bakıp diğer hayatlara uzak şehirlere yönelecekken garson nihayet getirdi ikinci çayı. Orada bıraktım Muş'u, Diyarbakır'ı, Erzurum'u. Tunceli'de Munzur'u, Hakkari'de zap suyunu orada bıraktım. Niyetim güne güzel başlamak. Boğaz'da taze sabah çayı, Çengelköy yalıları, martı sesleri, Boğaz Köprüsü ve gemiler...
Küçük balıkçı teknelerinden büyük şileplere, yük gemilerinden lüks yatlara. Kimi ağır ağır yol alıyor, kimi kıyıya bağlı, hafif dalgalarla ağır ağır sallanıyor, kimi yolcu taşıyor. Karşı kıyıda büyük bir yalının önünde büyük ve güzel bir yat. Zengin ve şımarık ama göz kamaştıran güzelliğiyle bakanın dönüp tekrar baktığı genç bir kıza benziyor. İnsanoğlunun becerisi nelere kadir dedirtiyor. Nasıl da güzel bir işçilik. Ne kadar pahalıdır kim bilir. Yakınından geçen çok büyük bir yük gemisinin oluşturduğu dalgalarla daha çok sallanıyor. Yük gemisi çok büyük. Değil yatı, karşı kıyıdaki yan yana dizili yalıları bile görmemi engelliyor. İnsanoğlu nasıl yapıyor bu büyüklükte gemileri diye düşünüyorum.
Ereğli'de, Haliç'te, Kasımpaşa'da, Tuzla'da tersaneler var.
Tuzla'da... Tersaneler... Tuzla... Tersane... Tuz... Ters...
Yoksulluğunun yarasına tuz basıp, ters giden hayatlarını biraz olsun düzeltmek için, ölen işçiler.
Martılara atılmış simit değil, gemilerden düşen tersane işçileri onlar. Büyük büyük gemiler, şilepler, lüks yatlar yaparken düşüp
ölen işçiler.
Güne güzel başlamak değil miydi niyetim?
Soğudu çay
Sustu martılar...
Vapurlar kıyılara çekildi.
Yıkıldı koca köprü
Boğaz, gözyaşı olup, aktı usul usul...
-Kara gözlü çocuk! Bir mendil daha ver...
Barış Çelimli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder